Hearts in Atlantis

Είδα...

2012-01-23T13:09:00.000+02:00

Φέτος ευτυχώς τα κατάφερα και πήγα - μέχρι στιγμής - σε δύο παραστάσεις, εξαιρετικές και οι δύο. Πρώτα λοιπόν είδα την θεατρική παράσταση "ΚΑΤΑΔΙΚΟΣ ΜΟΥ" με την Ελ. Ράντου, όπου ενώ πήγαινα να πω την αλήθεια με ψιλοκρύα καρδιά γιατί πρώτη μου επιλογή ήταν ο "ΜΟΤΣΑΡΤ" ξαφνιάστηκα ευχάριστα. Ήταν υπέροχη, ιδιαίτερα δυνατή και ακόμα και στις σκηνές που προκαλούσαν γέλιο ένοιωθες τα μάτια σου να βουρκώνουν! Εξαίσιες ερμηνείες, υπέροχη παράσταση!
Εν συνεχεία αποφάσισα, για πρώτη φορά η αλήθεια είναι, να πάω να δω το "ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ" πάλι επιφυλακτική καθώς όταν έχεις διαβάσει το βιβλίο συνήθως η απόδοση είναι φτωχή! Ευτυχώς πάλι, κατάπληκτη παρακολούθησα με αμείωτο ενδιαφέρον μία παράσταση 140΄, με υπέροχους εκτελεστές ενός φοβερού βιβλίου του Ίρβιν Γιάλομ! Διάλογοι και σιωπές που έφταναν στην ψυχή σου και την σκάλιζαν σε κάθε άκρη της κάνοντάς σε να ψάχνεις για απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν αντέχεις καν ν'ακούς!
Πόσο πιο πλούσια νοιώθω εν μέσω κρίσης!!!!
Ελπίζω να καταφέρω να παρακολουθήσω κι άλλες εξίσου αξιόλογες παραστάσεις μέχρι το τέλος της σαιζόν!

2012-01-08T18:17:00.000+02:00

Ευχές πολλές για τον καινούριο χρόνο που καλωσορίσαμε αν και το καλωσόρισμά του διέφερε απ'των προηγούμενων ετών! Ήταν λίγο φοβισμένο, επιφυλακτικό για το τι θα φέρει, πάντα όμως με μια ελπίδα που προσπαθήσαμε να πνίξουμε απ'το φόβο μη μας χαρακτηρίσουν ανόητους!

Χρόνια πολλά και καλά...

Αβασάνιστα..

2011-04-05T09:26:00.000+03:00

Αβασάνιστη επικοινωνία μέσα από Like...σου κάνω...μου κάνεις και νομίζουμε πως επικοινωνούμε..
Καλημέρες και καληνύχτες χωρίς περαιτέρω πολλές κουβέντες...
Αβασάνιστη επικοινωνία και πρόχειρη, βιαστική..
Οπως βιαστικά και πρόχειρα ζούμε...
Φωτογραφίες με χαμόγελα..ναι μου αρέσεις .... πες μου αν σου αρέσω κι εγώ..
Εντάξει ... τα είπαμε...φτάνει..βιάζομαι..
Καλημέρα

Με βλέπω..

2010-10-11T20:47:00.000+03:00

Με ένα τζιν & τονικ σε ψηλό ποτήρι στην βεράντα απολαμβάνοντας τον κακότροπο ουρανό προσπαθώ να θυμηθώ. Ψάχνοντας βρήκα ένα γκρουπ φτιαγμένο από μαθητές του παλιού μου σχολείου στο οποίο συμμετέχουν και οι παλιοσειρές. Και βρήκα φίλους δύσκολα αναγνωρίσιμους μα κυρίως απ'τα ονόματά τους. Ονόματα θυμάμαι. Φωτογραφίες του κτιρίου που χαζεύω και με τις μνήμες γεμίζω το κενό από ανθρώπους προαύλιο. Με βλέπω, μας βλέπω σε πηγαδάκια να χαχανίζουμε και να κάνουμε πλάκα. Βλεπω που στεκόταν τότε οι πέτρες του σκανδάλου κι εμείς διυλίζαμε τον κώνωπα. "Τι μου είπε, τι σου είπε, που κοιταξε, γιατί κοιταξε" κ.ο.κ Τις μπασκέτες που προέπαιξα. Με βλέπω αγοροκόριτσο, αγριμάκι ν'ανεβοκατεβαίνω τις κερκίδες τρεχοντας, να μην έχω στασιό πουθενά, να περπατάω είκοσι ολόκληρα λεπτά να πάω σχολείο κι άλλα τόσα να γυρίσω και ξανά το απόγευμα εκεί στην καφετέρια δίπλα, εκεί που μαζευόμασταν και περνάγαμε ωρες ολόκληρες. Πόσο μακρινά όλα αυτά μα και τόσο μα τόσο κοντά, τόσο γνώριμα σαν μια οικεία αγκαλιά...

Νοιώθω.....

2010-10-08T21:28:00.000+03:00

Νοιώθω την ανάγκη του ορίζοντα χωρίς τέλος.....

Νοιώθω την ανάγκη του απέραντου γαλάζιου.....

Νοιώθω την ανάγκη ενός ηλιοβασιλέματος........

Εντάξει...

2010-10-06T19:11:00.002+03:00

Τη σκαπουλάραμε! Εχουμε βέβαια τις κακωσούλες μας, τον εκφυλισμούλι μας στον έσω μηνίσκο και μισορηξούλα αλλά τίποτα που να θέλει κάτι δραστικό και καθώς ο πόνος κοιμηθηκε!, βλέποντας και κάνοντας! Πάει κι αυτό...

Τι ωραία μερούλα, τι ωραία βροχούλα...άντε να χουχουλιάζουμε σιγά σιγά...

Την κάνουμε σιγά σιγά λέει??

2010-09-30T22:54:00.000+03:00

Σήμερα έκανα μαγνητική για πρώτη φορά στη ζωή μου! Το γονατάκι μου την κάνει σιγά σιγά καθότι ήθελα να το παίξω έφηβη το καλοκαίρι και πλακώθηκα στις ρακέτες και το γουαμπόμπα και βόλεϋ και...μετά από λίγες μέρες περπατούσα υποβασταζόμενη! Θα μου πεις..τώρα αξιώθηκες να πας σε γιατρό? Βεβαίως καθότι το αποφεύγω όσο μπορώ αλλά δεν μ'άφηνε να το ξεχάσω! Τέτοιος έρωτας! Για να δούμε τελικά τι έχει παιχτεί...

Κι εκεί που λες..

2010-09-24T18:57:00.000+03:00

Εχεις όλη την καλή διάθεση να ξεκινήσεις τη μέρα σου με χαμόγελο. Και δη μια μέρα όπως η Παρασκευή που πάντα εκτιμούσα ιδιαίτερα!

Και μετά ξεκινά ένας χορός από αναποδιές, μυστικά που εκτίθονται και σ'αφήνουν άφωνο και ανήμπορο να διαχειριστείς και χαμένο από τον αιφνιδιασμό και... πάει η μέρα σου!

Ερχόμενο το σούρουπο έχουν πια όλα καταλαγιάσει μέσα σου, τα'χεις βάλει σε σειρά - λέμε τώρα - καθώς ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό και πάλι αρχίζεις να χαμογελάς δειλά δειλά.

Η ουσία παραμένει. Πάει η Παρασκευούλα μου!γμτ. Έτσι είναι όμως η ζωή, η καθημερινότητα για να'χει κι ενδιαφέρον! Πείστηκα???Δε νομίζω!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Γιαμ γιαμ..

2010-09-23T13:09:00.000+03:00

Λοιπόν, έχω ένα πεθερούλι άπαιχτο! Ακουσε που έλεγα ότι μ'αρέσει η αθερίνα και σήμερα μου'ρθε με το απίστευτο ψαράκιο και μου'φτιαξε τη διάθεση!

Τώρα βέβαια αν μ'έβλεπε κανείς που την είχα πέσει στο νεροχύτη να το φωτογραφίσω θα καλούσε τους κυρίους με τις άσπρες μπλουζίτσες...αλλά...μου αρέσουν πράγματα μικρά...καθημερινά..που με κάνουν και χαμογελώ!

Δεν ήταν πολύ τρυφερή κίνηση? Και το κάνει συχνά! Να'σαι καλά πεθερούκο μου!

Γκρρρρ..

2010-09-19T20:19:00.000+03:00

Παλεύω όλη την εβδομάδα με τον υπολογιστή γιατί κάποιος @###^*^%$## ιός τσάκισε το σύμπαν! Ευτυχώς πρόλαβα και έσωσα φωτογραφίες και αρχεία που χρειαζόμουν..

Ευτυχώς που έχω ένα φιλαράκι πολύτιμο {Σ'ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ} που πάντα είναι δίπλα μου σε πελαγώματα τεχνολογίας και γλυτώνει το νευρικό μου σύστημα από κατάρρευση...

Ευτυχώς που όλα γίνονται μόνο οι άνθρωποι δεν γίνονται..

Βέβαια το να τα φτιάχνεις όλα απ'την αρχή είναι λίγο $@$#%$^^^&#@ αλλά είπαμε...

Ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτα!!!!!

Κρυφοχαμογελώ κι απολαμβάνω...

2010-09-11T22:56:00.001+03:00

Κάθε χρονιά στον αγιασμό έχω μια γλυκιά αγωνία όπως τότε που ήμουν παιδί - και όχι κανακάρη μου δεν πήγαινα στο κρυφό σχολειό -! Εκείνη η λαχτάρα να βρεθούμε με τους συμμαθητές μετά από το καλοκαίρι..Τα καινούρια βιβλία και εκείνη η υπέροχη μυρωδιά που είχαν οι σελίδες τους..! χμχμχμ εντάξει..ακόμα το κάνω αυτό! Τα τετράδια και εκείνη η διαδικασία με τις ετικέτες!
Οκ. Βέβαια ο ενθουσιασμένος εξατμιζόταν εξαιρετικά σύντομα ομολογώ αλλά εκείνες οι πρώτες μέρες! Εεεε??
Και εννοείται ότι μόνο εγώ το νοιώθω αυτό γιατί τα καμάρια μου ο ένας θα πάει λύκειο και συννεφιάζει από τώρα για το στριμωξίδι που έρχεται, η άλλη θα πάει γυμνάσιο και τα'χει βάλει με τις εποχές που θα'πρεπε να'χουμε μόνο καλοκαίρι και ο μικρός - μη και χαλάσει η συνταγή - με ενημερώνει πως το ξέρει πως την Δευτέρα αρχίζουν τα σχολεία "..αλλά είναι ανάγκη να μου το θυμίζεις?..."
Και εγώ χαμογελώ βιώνοντας για πολλοστή φορά την έναρξη μιας ακόμα σχολικής χρονιάς!!

Δεν υπάρχει μία..

2010-09-08T19:46:00.000+03:00

Μια ακόμα χρονιά ξεκινά. Α, ναι. Το'χω αυτό. Τη χρονιά την υπολογίζω σχολικά, χρόνια τώρα. Πανικός όπως κάθε Σεπτέμβρη. Εγγραφές, επαναπροσδοιορισμοί στόχων, άπειρα θα για τον χειμώνα που έρχεται και...γκρίνια. Απίστευτη γκρίνια όπου πάω κι όπου σταθώ και για τον ίδιο λόγο: Δεν υπάρχει μία! Σαφώς και συμμετέχω κι εγώ κι όπως είπε ένας συμπαθής πατέρας στην μπάλα που'χαμε πάει τα παιδιά..."Τουλάχιστον να τα λέμε να ξεδίνουμε..να ξαλαφρώνουμε.."
Κόψε από δω, κόψε από κει..κουτσά στραβά..αρκεί να'μαστε γεροί..ανασφάλεια..τα παιδιά..εμείς..μα θα προσπαθήσουμε...όχι περιττά...κι αντε καλή χρονιά και εις αναμονή της συνέχειας...

2010-09-07T13:16:00.001+03:00

Θάλασσα......

2010-09-06T16:20:00.002+03:00

"..Κι είναι θεριό η θάλασσα. Το παρδαλό της χρώμα
δίνει της -- μπλαβό εκεί μακριά,
πιο δώθε ανοιχτοπράσινο κι ακόμα δώθε γκρίζο --
κάποια παράξενη θωριά"
Κ.Καρυωτάκης

Να είστε καλά...........

2010-06-09T06:12:00.000+03:00

Σας ευχαριστώ, όλη την παρεούλα, θερμά που είστε εδώ και που είσασταν μαζί μου τόσο καιρό. Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό δεν μπορώ να είμαι κι εγώ εδώ όπως θα ήθελα και κάπου εδώ νομίζω πως πρέπει να αποχωρήσω για λίγο.

Να προσέχετε, να είστε καλά, να περάσετε ένα υπέροχο καλοκαίρι γεμάτο πολύχρωμες εμπειρίες και πολλά πολλά χαμόγελα.

Sometimes

2010-05-25T23:12:00.000+03:00

Μελωδίες γνωστές, αγαπημένες σ'απομονώνουν απ'τον έξω κόσμο. Πόσο γνώριμο και παλιό συναίσθημα συνάμα οικείο και κατευναστικό. Σκέψεις χορεύουν. Ακόμα μια φορά νοιώθεις..λίγος? ασήμαντος? χωρίς νόημα? Αγωνίζεσαι..Ουτοπία? Ψευδαίσθηση? Δεν ήταν αγώνας αυτός? Τουλάχιστον έτσι έμοιαζε! Ετσι μοιάζει. Τοτε γιατί οι άλλοι συμπεριφέρονται σαν να μην υπήρξε ποτέ? Ή ήταν λίγο αλλά τόσο ψυχοφθόρο που'μοιαζε πολύ? Γι άλλη μια φορά επιλέγεις να κάνεις πίσω. Να μη μιλάς απλα να ακούς. Δε φτάνει αυτό όπως δε φτάνει η φωνή σου. Ισως δε βάζεις τη δύναμη που πρέπει αλλά και πάλι δε βρίσκεις το λόγο. Το αποτέλεσμα εξίσου απογοητευτικό. Οπότε..παραίτηση..δεν είναι της φύσης σου μα ίσως πρέπει πια να το επιλέξεις. Ισως πρέπει για μια φορά να φροντίσεις για σένα και να πάψεις να παλεύεις με όλους τους άλλους προσπαθώντας να εξημερώσεις τις ερινύες τις δικές σου. Πάψε να κοιτάς απέναντί σου και γύρνα μέσα σου να κοιτάξεις. Εκεί είναι η ουσία. Γι αυτό και μόνο γι αυτό πρέπει να παλέψεις γιατί αυτό είναι που θα μείνει στο τέλος. Η μόνη σου παρέα, η μόνη σου παρηγοριά....

Δεν θα κοιτάω κάτω..θα κοιτάω μπροστά..ενοχλώ?/?

2010-05-17T00:57:00.000+03:00

Το κουτί της Πανδώρας

2010-05-01T19:22:00.000+03:00

"...Και το άνοιξε, ξεχνώντας τη συμβουλή του Δία..Μέσα σ'αυτό το κουτί, ο πατέρας των Θεών, είχε κλεισμένα πολλά βάσανα, πολλούς καημούς, αρρώστιες, ελαττώματα, δάκρυα και πόνους...Κι όλα αυτά, με το άνοιγμα του κουτιού πετάχτηκαν, ξεχύθηκαν και πήγαν να ζήσουν μαζί με τους ανθρώπους. Ετσι, από την ημέρα εκείνη, οι άνθρωποι θα ζούσαν συντροφιά με τα βάσανα, με τους καημούς, με τις αρρώστιες και με τους πόνους. Ο Δίας είχε πάρει την εκδίκησή του...

Όμως, μέσα στο κουτί είχε κλείσει και κάτι καλό. Είχε κλείσει την ελπίδα. Και οι άνθρωποι όσο κι αν υποφέρουν, ελπίζουν πάντα πως θα'ρθουν καλύτερες μέρες. Η ελπίδα τους ομορφαίνει τη ζωή και τους δίνει θάρρος να ξεπερνούν όλες τις δυσκολίες.."

Εκδόσεις ΑΔΕΛΦΟΙ ΣΤΡΑΤΙΚΗ

Πόσο δύσκολο είναι να είσαι γυναίκα

2010-04-19T23:05:00.001+03:00

Πραγματικά είναι ασύλληπτα βάρβαρη και απάνθρωπη η φριχτή παράδοση ορισμένων χωρών να ευνουχίζουν τις γυναίκες ψυχή και σώμα. Τις γυναίκες που δημιουργούν ζωή. Τις γυναίκες που είναι μάνες αυτών που τις ποδοπατούν. Τις γυναίκες που έπρεπε να σέβονται και να τις προστατεύουν, τις καταδυναστεύουν, τις διαλύουν και τους στερούν το δικαίωμα στη ζωή. Σοκαριστικό, κτηνώδες, το λιγότερο και πρέπει να τελειώσει αυτή η ιστορία. ΤΩΡΑ.

"Η γυναικεία περιτομή ισχύει σε 28 αφρικανικές χώρες και εφαρμόζεται καθημερινά σε 6.000 μικρά κορίτσια. Μητέρες, που και οι ίδιες έχουν υποφέρει, επιτρέπουν ακόμη να συμβαίνει αυτό στις κόρες τους. Ο λόγος; Φοβούνται πως κανένας άντρας δεν θα δεχθεί να τις παντρευτεί αν δεν τους αφαιρέσουν την κλειτορίδα. Η εγχείριση γίνεται χωρίς αναισθησία, με βαναυσότητα, βρώμικα εργαλεία ή πολλές φορές ακόμη και με τα δόντια. Σοκ, τοπική μόλυνση, σηψαιμία, HIV, καταστροφή της ουρήθρας ή του πρωκτού και τέτανος είναι μερικές από τις πιο συνηθισμένες επιπτώσεις. Ενώ στις μακροπρόθεσμες επιπλοκές περιλαμβάνονται χρόνια και επαναλαμβανόμενα ουρητικά προβλήματα, προβλήματα στην έμμηνο ρύση, κατάθλιψη ή ακόμη και θάνατος."

Η Γουόρις Ντίρι όμως ξεσπά στον επίλογο της αυτοβιογραφίας της: «Η γυναίκα είναι μια θεά. Ο Θεός μάς έστειλε εδώ. Χωρίς εμάς δεν θα υπήρχε αυτός ο κόσμος. Είμαστε κατά πολύ πιο ισχυρές από τους άντρες. Δεν θα έπρεπε λοιπόν να καταπιεζόμαστε και να υποφέρουμε για χάρη τους».

2010-04-17T19:57:00.001+03:00

Χαζεύοντας τη θάλασσα το είδα και ενοιωσα μια συμπόνοια για δαύτο και τη μοναξιά του και ζήλεψα τη γαλήνη του...

Επιστροφή?

2010-04-12T16:30:00.000+03:00

Αναποδιά στην αναποδιά αλλά εμείς...εδώ σταθεροί! κουφάλα νεκροθάφτη!Δεν ξέρω που θα πάει αυτό αλλά είμαι πολύ περίεργη τελικά! Μήπως ν'αρχίσω να θάβω πουγκιά με ξόρκια στις γλάστρες που δεν έχω? Κρατώ, εις πείσμα όλων αυτών,θετική σκέψη, θετική ενέργεια μπας και κάνει γκελ η κακοτυχία. Εξακολουθεί το τέλος κάθε φορά να είναι αίσιο αλλά, ΑΛΛΑ!

Πίσω λοιπόν στην Αθήνα μας και συνεχίζουμε ακάθεκτοι...

2010-03-27T18:37:00.000+02:00

Δύσκολη χρονιά

Ευτυχώς μέχρι στιγμής τουλάχιστον έχουμε αίσιες καταλήξεις

Δύσκολες στιγμές που όμως είναι περαστικές

Χαμόγελο...ωραία..συνεχίζουμε από κει που μείναμε!

Πάσχα! Μύρισε νυχτολούλουδο και σκαρφαλώνω στις ντουλάπες για κανένα καλοκαιρινό κι εννοείται πως θα χοροπηδήσουμε απ'το κρύο!Καιρός να την κάνουμε σιγά σιγά για μέρη άλλα!Πάμε να φύγουμε σου λέω..να πάρουμε λίγο καθαρό αέρα..Μπάφιαφα πια..Φτάνει!

Καλές γιορτές με υγεία όπου κι αν πάτε ότι κι αν κάνετε και καλή επιστροφή σε όλους μας.

(Όχι μουρμούρα έτσι? Εντάξει φεύγω λίγο νωρίς, μπααα)

2010-02-27T02:03:00.000+02:00

Σελίδα λευκή. Καταιγισμός οι σκέψεις κι όμως δεν καταγράφεται λέξη. Μπλοκαρισμένες στις άκρες των χειλιών, κατάκοπες και μπερδεμένες δεν λένε να κάνουνε βήμα. Που είναι το τέλος και που η αρχή ανίκανο να καθοριστεί. Αγωνίες, παράπονα, χαμόγελα και αγκαλιές, μίση κι αγάπες τι να πρωτοειπωθεί.

Χαζεύεις τις ρυτίδες που έχουν χαραχθεί. Κάθε μια τους μια ιστορία, άλλη ξεχασμένη, άλλη χιλιοπαιγμένη, άλλη καλά φυλαγμένη. Τα χρόνια περνούν, η ζωή κυλά γρήγορα κι αμετάκλητα, αγαπημένοι άνθρωποι οδεύουν στο τέλος του δρόμου τους κι εσύ απορείς : πότε έγιναν όλα αυτά; Ερώτηση ρητορική. Ξέρεις πολύ καλά και το πότε και το πώς και το γιατί.

Μία ακόμα μέρα ετοιμάζεται να ξημερώσει. Με το καλό να'ρθεί και καλό να φέρει.

2010-02-23T13:02:00.000+02:00

Χαμογέλα! Που ξέρεις..μπορεί να το μεταδώσεις..που ξέρεις μπορεί να μεταφέρεις γύρω σου θετική ενέργεια και να χαμογελάσουν κι άλλοι...κι άλλοι...και που ξέρεις μπορεί αυτή η μουτζουφλιά που επικρατεί ίσως κοπάσει. Πόσο ανάγκη έχουμε όλοι από ένα χαμόγελο..μια ζεστή κουβέντα..μια καλημέρα που πραγματικά ο άλλος να σου εύχεται να έχεις μια καλή μέρα κι όχι να στην λέει βάση κοινωνικής επιταγής ακάλυπτης στο τέλος...Αντε ντε...άντε να ξορκίσουμε την μιζέρια..χαμογέλα..

;;;;;;;

2010-02-16T14:05:00.000+02:00

Κινείσαι θυμωμένα. Αναρωτήθηκες γιατί; Νοιώθεις εξαπατημένος, αδικημένος, πονάς. Μήπως το'νοιωσαν και σε κατεύθυναν όπως ήθελαν για να εξυπηρετήσουν δικούς τους σκοπούς; Τη σκέφτηκες καθόλου αυτήν την προοπτική ή ο θυμός σου θόλωσε την κρίση; Τα βλέπεις τα χέρια που σου απλώνονται να κρατηθείς ή έχεις αφοσιωθεί στο πώς να κλείσεις ερμητικά τις πόρτες γύρω σου και να κουβαριαστείς ήσυχος στη γωνιά των τοίχων που - θυμάσαι; - εσύ έχτισες; Μην ξεχνάς! Γονατιστός και μόνος κουμαντάρεσαι καλύτερα....

Προλαβαίνουμε??

2010-02-06T12:31:00.003+02:00

Απόκριες και φέτος. Σπαζοκεφαλιά να σκαρφιστώ στολές για τα πιτσιρίκια! Δεν είναι και καιρός για έξοδα! Ασε που έχει κι αλλη νοστιμάδα να τις φτιάχνεις μόνος σου! Ποπ σταρ η μικρή...ότι σε πούλια και αυγερινό υπάρχει το συγκεντρώσαμε να κάνουμε εμφάνιση - ο σοβαρός ο μεγάλος πάλι τζόκερ και ο μασκαράκος ο μικρός scream (προίκα απ'τον μεγάλο), τρελό γέλιο κι όχι τίποτα, παρεξηγιέται γιατί πρέπει να τρομάζεις όταν τον βλέπεις!!! Ετοιμοι λοιπόν αισίως..
Στριμωχτά, βεβιασμένα, τον φάγαμε τον τελευταίο κουραμπιέ? Βαλεντίνος και ταραμοσαλάτα μαζι? Προλαβαίνω? Τι κακό κι αυτό φέτος!! Χαιρετισμοί και 25η Μαρτίου? Καλέ, κάτσε να πάρουμε μια ανάσα!!
Θυμάσαι τις δικές μας απόκριες? Θυμάσαι εκείνη τη μόδα με τα ρόπαλα?? - Βασικά δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα, νομίζω πως όχι -. Τι ξύλο έπεφτε...Τι γέλιο..
Ομορφη γιορτή. Ξεδίνεις!!!
Ας το απολαύσουμε γιατί...είπαμε...ίσα που προλαβαίνουμε!!!!!!!!!!!

Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας....Τ.Λειβαδίτης

2010-02-04T12:47:00.003+02:00

Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας

V

Θά ῾θελᾳ νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη.

Νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ χτίστες ἀπ᾿ τὶς σκαλωσιὲς καὶ νὰ φιλιοῦνται μὲ τὸν ἥλιο

νὰ τὸ μάθουν στὰ καράβια οἱ θερμαστὲς καὶ ν᾿ ἀνασάνουν ὅλα τὰ τριαντάφυλλα

νὰ τ᾿ ἀκούσει ἡ ἄνοιξη καὶ νά ῾ρχεται πιὸ γρήγορα

νὰ τὸ μάθουν τὰ παιδιὰ γιὰ νὰ μὴν φοβοῦνται τὸ σκοτάδι,

νὰ τὸ λένε τὰ καλάμια στὶς ἀκροποταμιές, τὰ τρυγόνια πάνω στοὺς φράχτες

νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ πρωτεύουσες τοῦ κόσμου καὶ νὰ τὸ ξαναποῦνε μ ὅλες τὶς καμπάνες τους

νὰ τὸ κουβεντιάζουνε τὰ βράδια οἱ πλύστρες χαϊδεύοντας τὰ πρησμένα χέρια τους.

Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ

ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο

καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει.

Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, ἀγάπη μου, ποτέ.

IV

Ναὶ ἀγαπημένη μου,

ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε

γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ χοῦμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ

ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ

ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.

Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν

ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε

Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας

πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.

Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας

μᾶς σκοτώνουν.

Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.

Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε

φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε

φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας

φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ

καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια

φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη

φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ

μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν

νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.

"I can't stop loving you..."

2010-01-23T14:29:00.003+02:00

Ανεπανάληπτη φωνή..ασύλληπτη αίσθηση...

"Αν ζήσεις μια στιγμή έντονα, μεταμορφώνεται σε αιωνιότητα...."

"Εάν έχεις υπάρξει ερωτευμένος, και βαθιά ερωτευμένος ο χρόνος εξαφανίζεται..."

Osho

Ανάσα..κέντρου..

2010-01-13T15:56:00.000+02:00

Ε ναι λοιπόν το ομολογώ. Μου έχει λείψει το κέντρο της Αθήνας. Το έπαθα το κάτιτις μου όταν μετακόμισα στα Δυτικά Προάστια μετά από τριανταδύο συναπτά έτη ζώντας στην άλλη άκρη της Αθήνας αλλά παραδέχομαι πώς είναι καλύτερα. Ομως....όποτε πάω προς τα κει (που το αμελώ, είναι αλήθεια) δεν χορταίνω να κοιτάζω! Μου αρέσει!! Πώς να το περιγράψω..ακούγεται και ζαβό τελείως!!!! Μ'αρέσουν τα κτίρια, ο απίστευτος κόσμος τόσο διαφορετικοί όλοι μεταξύ τους και πολύχρωμοι, τα παρτέρια, η Κοραή! Σαφώς και το απολαμβάνω επειδή πάω για βόλτα συνήθως και δη με το μετρό...{αμέσως να διαμαρτυρηθήτε!!!!!!!!}.

Σήμερα, για όποιον δεν κατάλαβε έκανα μια τσάρκα κατά κέντρο γι αυτό και θυμήθηκα ποσο μου λείπει φορές φορές..

ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΗ ΠΑΡΑΛΑΒΗ

2010-01-10T00:30:00.000+02:00

Ετσι νομίζω...

2010-01-04T21:14:00.000+02:00

Τα δέντρα μαζεύτηκαν, τα λαμπιόνια σιγά σιγά σβήνουν, οι δρόμοι ξεστολίζονται, βγάζουμε τα κόκκινα και σιγά σιγά οι ώμοι γέρνουν, το βήμα γίνεται πιο γοργό, οι ρυτίδες βαθαίνουν....

Μπαίνουμε πάλι σε πρόγραμμα....Σταμάτα....Μην τρέχεις...Χαμογέλα μου πρώτα...Πες μου καλημερα...τα φώτα δεν σβήνουν παρά μόνο σαν τα προγραμματίσεις να το κάνουν...Μίλα μου...Ελα να πουμε ιστορίες...Η ζωή μας πρέπει να παραμείνει ολόφωτη μακρυά από ημερομηνίες και πρέπει μεγαλεμπόρων...Ναι..Ετσι νομίζω...

ΠΡΙΝ ΦΥΓΩ ΝΑ ΠΩ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

2009-12-29T20:21:00.000+02:00

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΙΕΣ!!!!!!!!!!!!

2009-12-20T18:38:00.000+02:00

Καλέ! Πώς πέρασαν??

2009-12-14T20:31:00.003+02:00

Ως έλεγα...πριν από επτά (7) (6+1) (5+2) κοκ...σαν σήμερα παντρεύτηκα με τον καλό μου..σαν σήμερα τέτοια ώρα ήμουν εν μέση μυστηρίου ένωσης με δεσμά γάμου..αχ αχ αχ...να τα εκατοστήσουμε καρδιά μου...

Εχει και συνέχεια! και πριν από έξι (6) ολόκληρα χρόνια γεννήθηκε ο τζούνιορ σαν αύριο του Αγ. Ελευθερίου. Καθότι Τρίτη αύριο καθημερινή που είναι τα γενέθλια είπα να του καλέσω δυο φιλαράκια - που τα δύο γίναν οκτώ και οι ενήλικες δέκα σύνολο δέκαοκτώ - ψες το βράδυ για να σβήσουμε μια τουρτίτσα που εφτιαξα με τα χεράκια μου!!!!!!!!!!!! και περιττό να αναφέρω πως και πόλεμος που γίνεται είναι πιο ήσυχα αλλά χαλάλι! Κύλησε αναίμακτα το βράδυ και πέρασαν όλοι καλά και του χρονου να'μαστε γεροί δυνατοί πάλι εδώ. Χρόνια σου πολλά ζουζουνάκι μου, μη ξεχνιόμαστε, εγώ σαν αύριο σε γέννησα, και να είσαι γερό καρδούλα μου κι ευτυχισμένο.

Αυτά μέχρι στιγμής! Εχουμε γιορτές μες το Δεκέμβρη, ου ου ου ου. Μόνο εγώ απέχω τελείως! Ενας άνθρωπος που λατρεύει το χειμώνα και γεννήθηκε στην καρδιά του καλοκαιριού και γιορτάζει επίσης στην καρδιά του καλοκαιριού {Σνιφ μπουχουχου} (καταλαβαίνεις έτσι? ούτε πάρτυ, ούτε γιορτές, τίποτα! πάντα οργανώνω για τους άλλους αλλά χαλάλι που τους λατρεύω). Πλάκα είχε η κουνιάδα μου που μου λέει: "Μη στεναχωριέσαι κοριτσάκι μου, φέτος που θα κλείνεις τα 40 θα σου κάνω εγώ γιορτή" και απαντώ:"Εμ τότε δεν θα έρθω εγώ!!!!"

Είναι άραγε;

2009-12-10T19:03:00.000+02:00

"Μπορεί να έχεις πει στον εαυτό σου, "Με τη σημερινή μου εμπειρία, και τι δε θα'δινα για λίγο από τον ενθουσιασμό της νιότης μου". Ή, ίσως να το δικαιολόγησες αυτό λέγοντας ότι έπαψες πια να "τρέφεις ψευδαισθήσεις". Δεν είσαι όμως σίγουρος ότι ήταν ψευδαισθήσεις. Η ευτυχία στη ζωή, ο ζωηρός ενθουσιασμός, επιθυμία και θέληση για ζωή, η πίστη στο πεπρωμένο - είναι αυτά τα πράγματα ψευδαισθήσεις; Ή μήπως είναι συμπτώματα του ειδικού αυτού υλικού από το οποίο είναι φτιαγμένη η ζωή; Και μήπως η παρακμή τους είναι ένα σύμπτωμα θανάτου;"
L.Ron Hubbard

Dear Santa, I wish you were here.....every year.......

2009-12-02T19:22:00.005+02:00

Κάθε με κάθε χρόνο μόλις μπαίνουν τα πρώτα αστέρια στις λεωφόρους της πόλης, τα πρώτα πολύχρωμα λαμπιονια στα μπαλκόνια, αρχίζουν οι σκέψεις να κάνουν κύκλους, αρχίζουμε να κάνουμε σχέδια ταλαιπωρίας κυριως και ξεπαραδιάσματος και πού να βάλω και τους απολογισμούς της χρονιάς και το κατεβατό των υποσχέσων για τη νέα χρονιά!

Πέρα λοιπόν από το βάσανο του τι να πάρω σε ποιον και με τι βάλε και την νέα αγωνία : Θα είμαστε όλοι υγιείς για συνεστίαση? Α πα πα μας έχουν αποβλακώσει με επιτυχία και δεν έχουμε άλλο να σκεφτούμε ή άλλο να συζητήσουμε! Θα το κάνεις το εμβόλιο ή όχι? Με ρωτάνε όπου βρεθώ~Οχι ρε δεν θα το κάνω. Αλλο έχουμε? Και συνεχίζω. Τι να μαγειρέψεις για τόσους νοματέους και δώστου λίστες. Και ξανά η ίδια συζήτηση : Μα τα έχουν όλα τα παιδιά, φτάνει πια τα δώρα και πριν αποσώσεις την κουβέντα σου βρίσκεσαι στο Τζάμπο μαζί με άλλους χιλιάδες φορτωμένος ένα κάρο αηδίες που η χαρά τους κρατά το πρώτο δίωρο. Και το έργο γενικά παίζεται σε παρόμοιο σενάριο χρονιά μπαίνει χρονιά βγαίνει.

Οπως και ίδια μένει μια επιθυμία. Αχ ρε Αι Βασίλη να υπήρχες. Και ακόμα σιχτιρίζω αυτόν που βιάστηκε να μου χαλάσει το παραμύθι σου. Και κάθε χρόνο τρελαίνομαι να βλέπω ταινίες που δείχνουν πως υπάρχεις και είναι και ρομαντικές και γλυκανάλατες και δεν έχω και κανένα πρόβλημα γιατί για λίγο πετώ μαζί σου με το έλκηθρο και με μια γόμα σβήνουμε τις μουντζούρες από τον κόσμο μας και τον αφήνουμε ολοφώτεινο και καθάριο στολισμένο μ'ένα τεράστιο χαμόγελο.

Χμμμμ. Ναι.... Ερχονται Χριστούγεννα ......Άρχισα ήδη να πετάω......

Θεσπεσιος καιρός για κοπάνα, έτσι??

2009-11-22T19:48:00.125+02:00

Ξεκινήσαμε με χάρμα καιρό και κάπου πριν το Κιλελέρ η εικόνα ήταν αυτή που βλέπετε αλλά τίποτα δε μας σταματά! Εννοείται!

Φτάνοντας στην Πύλη στο δρόμο προς Ελάτη αντικρύσαμε αυτή την καταπληκτική εικόνα στην τοποθεσία "Το γεφύρι της Πύλης" (το γεφύρι ακολουθεί)

Βεβαίως ήπιαμε πρώτα ένα καφεδάκι καθώς είχαμε ξεκινήσει πουρνό πουρνό, σ'ένα συμπαθέστατο καφέ που ο ιδιοκτήτης του όπως βλέπετε εχει ιδιαίτερο σεβασμό προς τη φύση και σαφώς πολύ καλά κάνει!

Να'το βρε και το γεφύρι το οποίο στέκει εκεί από το 1514!

Χρώματα , πόσα χρώματα, παντού...να μην χορταίνεις να κοιτάζεις...

Δεν την λένε Ελάτη χωρίς λόγο! Και να, εκεί στο βάθος ντε, λίγο χιονάκι...άντε ντε..

Κοιταξε τώρα, εντάξει δεν ήταν άσχημα,{τ'ακούω το χάχανο να ξέρεις}

αλλά το συγκεκριμένο ζωντανό ζωή έτρωγε συνέχεια και έσκυβε αποτόμως αλλά εγώ στο ύψος μου!!

Λόγω πείνας δεν έβγαλα καλή φωτογραφία από την Ελάτη - μη φωνάζεις, ήταν αργά εντάξει??- αλλά μπορώ να περιγράψω τη νοστιμιά από ένα στιφάδο που έφαγα....τι να λέμε..

Οι καταρράχτες στο Γεφύρι της Παλαιοκαρυάς όπου αλήθεια, οι λέξεις και οι εικόνες δεν μπορούν να δώσουν την αίσθηση ότι είσαι σε παραμύθι και θα ξεπηδήσουν νεράιδες απ'τα ορμητικά νερά.

Οι σταλαγματιές απ'τα νερά που έπεφταν ήταν ολόγυρά μας, το βουητό εκκωφαντικό...

Πίσω στα μέρη μας τώρα, η φύση στα καλύτερά της..σαν να είναι άνοιξη..πόσο περίεργο..

Αυτό δεν το είχα ξαναδεί, ειλικρινά. Το μπαλκόνι μας δες. Μα πόση υγρασία έχει τελικά???!!!!!!!!!!!

Και στο γυρισμό πια, στάση στα Καμμένα Βούρλα για φαί δίπλα στη θαλασσίτσα, υπέροχη καλοκαιρία, γεμάτοι εικόνες κι αρώματα επιστρέψαμε..

Θα μου πεις..τι θυμάσαι?

2009-11-16T19:19:00.001+02:00

Θυμάμαι πως ήμουν πολύ μικρή και οι δικοί μου μ'έβγαζαν στο μπαλκόνι του σπιτιου μας και φώναζα "Κάτω η Χούντα"

Θυμάμαι πως οι αγαπημένοι μου τραγουδούσαν επαναστατικά τραγούδια

Θυμάμαι την αγαπημένη μου θεία να κάνει το σήμα της νίκης και να πιστεύει

Θυμάμαι πως μ'έστελναν στο περίπτερο και αγόραζα το ριζοσπάστη και τον έκρυβα κάτω από την ζακέτα μου
Δίσκοι απο βινύλιο του Θεοδωράκη, Μ. Λοϊζος, στιχοι που κατάλαβα αρκετά πιο μετά το νοήμά τους

Και τα θυμάμαι όλα αυτά και συνέχιζα να τα θυμάμαι όταν πρωτοστατούσα στις πορείες του σχολείου και κατεβαίναμε με τα πόδια να αποθέσουμε το στεφάνι φωνάζοντας συνθήματα

Ας μην ξεχάσουμε..Ποτέ..
Ας μην επιτρέψουμε σε κανέναν να μας αφήσει να ξεχάσουμε και ας διδάξουμε τούτη την ιστορία στα παιδιά μας..

Ψες το βράδυ

2009-11-14T13:27:00.000+02:00

Λοιπόν! Εψές το βράδυ, Παρασκευή, είχαμε κανονίσει τέσσερις γυναίκες να βγούμε και να πάμε στο τσιπουράδικο που έχει ανοίξει εδώ κοντά μας. Περιττό να πω πως περάσαμε υπέροχα, είχε φοβερή μουσική, είχε απίστευτο κουτούκι στυλ που τρελαίνομαι, πολύ νόστιμους μεζέδες και πολύ ωραίο τσιπουράκι! Καπου πήρε το μάτι της πεθεράς μου -ναι, δεν είναι τυπογραφικό λάθος- είναι καταπληκτικός άνθρωπος και μία από τις καλύτερες φίλες μου, ένας άγγελος και άπαιχτη στην παρέα!!!-και συνεχίζω...είδε πως έφτιαχναν ρακόμελο για μια παρέα! Ω..τι ήταν να το πει..εννοείται πως παραγγείλαμε κι εμείς και βάλαμε μπροστα τα ποτηράκια και δώστου άδειαζε το μπρίκι το καυτό ρακόμελο στα ποτηράκια και δώς του γέλια και ...... τρέμε νέα γρίπη!Τελικά....το συμπέρασμα! Ρε μπας και να το καθιερώναμε κάθε Παρασκευή όπως κάνανε τα άλλα ρεμάλια στο 50-50? Και μη σου πω πως το συμφωνήσαμε κιόλας λίγο πριν φύγουμε από το μαγαζί και πάμε φυσικά λίγο παρακάτω στην Παγωτομάνια για να τσακίσουμε κάτι τεράστια μπωλ με - τι άλλο??-παγωτό σε ότι γεύση φαντάζεσαι! Είχα καιρό να ευχαριστηθώ τόσο πολύ σε μαγαζί, με το ύφος του, τις γεύσεις του, την εξυπηρέτηση! Αντε και εις την επόμενη τώρα!

Ενα δώρο...

2009-11-08T21:38:00.002+02:00

Ενα δώρο. Δεν έχει σημασία πόσο μεγάλο, πόσο ακριβό, πόσο φανταχτερό είναι. Το μονο που εχει σημασια είναι να γίνεται με αγάπη. Είναι τα χέρια που σου το προσφέρουν να σ'αγκαλιάζουν γεμάτα ζέστη και στοργή για σένα. Δεν είναι η γιορτή σου, ούτε τα γενέθλιά σου. Δεν έχεις επέτειο, δεν είναι ειδική περίσταση. Απλά θέλησαν να σου κάνουν ένα δώρο. Ετσι..κάποιος που σ'αγαπά θελησε να σου δωρίσει κάτι.. Πόσο όμορφο, πόσο τρυφερό..Σ'ευχαριστώ πολύ..

Είναι ένα θέμα δύσκολο

2009-10-31T20:23:00.001+02:00

Είναι ένα θέμα δύσκολο και για τον καθένα πολύ προσωπικό και πολύπλοκο. Είναι ένα θέμα που πολύ φοβούνται ν'αγγίξουν, ν'αναλύσουν, να θίξουν. Ο καθένας απ'την πλευρά του διαμαρτύρεται, διαρηγνύει τα ιμάτιά του για το "δικιο" του και με θυμό προσπαθεί να επιβάλλει τη γνώμη του που αυτονόητα είναι η "σωστή".

Αυτοί που φωνάζουν πιο δυνατά είναι οι συντηρητικοί μουμιοποιημένοι που δεν ξέρουν άλλη αλήθεια απ'τη δική τους και αυτή των παππούδων τους που ενώ ΞΕΡΟΥΝ κάνουν πώς δεν βλέπουν. Αλήθεια, τελικά, μήπως το αίμα γίνεται νερό? Νερό που κυλά λίγο λίγο και χάνεται ? Αλήθεια, το κοινό DNA τι δικαιώματα δίνει πάνω στη ζωή ενός παιδιού εκτός παρά μόνο την "υποχρέωση" να το αγαπά, να το προστατεύει και να το μεγαλώνει? Είσαι πολύ γελασμένος αν νομίζεις πως επειδή γέννησες έγινες και γονιός. Λυπάμαι που σου χαλώ την ψευδαίσθηση αλλά έτσι είναι. Γονιός είναι αυτός που θα σταθεί δίπλα στο παιδί στη δύσκολη στιγμή του, στην αρρώστια του, θα του χαϊδέψει τα μαλλιά όταν τσακωθεί με τους φίλους του, όταν ερωτευτεί πρώτη φορά θα το αγκαλιάσει και πάντα θ'αναρωτιέται αν είναι καλά και αυτό θα είναι το κύριο μέλημά του. Να το βλέπει να χαμογελά.

Και ξέρεις.....Εκπληξη....Μπορεί και να μην είναι αυτός που το γέννησε.

Αλήθεια, υπάρχουν γονείς που πραγματικά πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν τη ζωούλα τους και μετά όταν όλα πια είναι πιο εύκολα, όταν αυτό το παιδί έχει γίνει ενήλικος να έρθουν με διεκδικήσεις και αξιώσεις ν'ακυρώσουν αυτούς που το έχουν μεγαλώσει? Βιολογικούς και μη? Τι??, συγνώμη ήρθα? Sorry είχα κάτι δουλίτσες, κάτι ξεχάστηκα, πω πω πώς πέρασαν τα χρόνια? Φτου σου πως μεγάλωσες??!!!!!!!!!!!! Μα τι είναι αυτά?

Αλήθεια, πέρα από τις απαντήσεις/εξηγήσεις/δικαιολογίες που όλοι έχουν ανάγκη ν'ακούσουν κάποια στιγμή για το πώς και το γιατί έγιναν κάποια πράγματα, κάπου εκεί βγαίνει κι ένας θυμός τόσο δυνατός και λυτρωτικός που έρχεται πια και σαρώνει, καθαρίζει το τοπίο!

Είναι τιμητική προσφώνηση να λέγεσαι γονιός! Δεν την αξίζουν όλοι αυτήν την τιμή! Δεν θα με υποχρεώσει κανένα πιστοποιητικό γέννησης να την αποδώσω!

Just thoughts, nothing more nothing less

2009-10-25T20:27:00.001+02:00

Κοιτάς ώρα πολλή ένα γυάλινο πολύχρωμο κόσμο και σχήματα ακαθόριστα αρχίζουν να χορεύουν, να σε κοιτούν. Άλλες φορές έχουν μορφή που τη σμιλεύει ο θολωμένος σου νους.

Απλώνεις το χέρι σου ν'αγγίξεις. Δεν μπορείς. Διαλύεται. Είναι από καπνό. Ωραία.

Σκέψεις? Δεν υπάρχει καμμία. Ωραία.

Η ψυχή μουδιασμένη απολαμβάνει τη λυτρωτική σιωπή. Νότες σκόρπιες. Βγαίνει νόημα? Δε βγαίνει κανένα. Ωραία.

Λυκνίσου. Δε σε κοιτά κανείς, άνοιξε τα χέρια σου κι αφήσου. Φωνές, φασαρία. Δεν ακούς. Είσαι υπέροχα μόνος. Ωραία.

Μια ηρεμία περίεργη, μια ζέστη μέσα σου. Μήπως είσαι τρελός? Ωραία.

.....................

2009-10-24T13:00:00.005+03:00

Φωτογραφικές λήψεις κάποιου ξεχασμένου φιλμ του μυαλού μου ξεπήδησαν.

Αποσπάσματα μιας άλλης ζωής, που φαίνεται τόσο μακρινή, μα συνάμα τα χρώματα είναι απίστευτα ζωντανά...Μπορώ να τ'αγγίξω.

Όμορφοι άνθρωποι που ακούμπησαν ένα χάδι στην ψυχή μου και μετά χάθηκαν.

Χαμογελώ..

Εχω σταθεί τυχερή που μπορώ να θυμάμαι και πάνω στη θύμηση να χαμογελώ..

Να είσαι καλά...

Μάλλον η υγρασία....

2009-10-22T19:10:00.002+03:00

Μάλλον η υγρασία θα'φταιξε - λυσσαξα κι εγώ με την βροχή - και την άρπαξα γερά κι είχα πολλά χρόνια να την αρπάξω τόσο γερά! Η τελευταία ήταν όταν κατεβάζαμε κάτι μπουκάλια βότκας - παλιά, μικρή - και κυκλοφορούσαμε ανάλαφρα ντυμένοι καθότι η φλόγα η εσωτερική, καταλαβαίνεις έτσι?

Τι έλεγα? Α, ναι. Που λες, ένας ιός μα τι ιός! Πουντιασα κιόλας καθώς στήθηκα λουσμένη μπροστά στο παράθυρο της κουζίνας να κάνω δουλειά, κι ήρθε κι εκδηλώθηκε και με διέλυσε! Ουκ γαρ έρχεται μόνο!

Και να επιμένει και ο ντοκτόρο :"Πυρετό δεν έχετε?Αποκλείεται" Μα τι λες χρυσέ μου. Απ'το ξεπέταγμα του φρονιμήτη μου έχω να κάνω πυρετό και ακόμα και τότε χτυπησα δυο ασπιρίνες και βγήκα!

Τι λαιμός -φωνή Μποστατζόγλου στα νεύρα του-, τι πόνος στο στήθος, τι πονοκέφαλος, τι να μην μπορώ να πάρω τα πόδια μου, και δώς του τσάγια και δως του φάρμακα να'ρθει να σπάσει το βροχικό, αστα!

Σήμερα κάπως καλύτερα είμαι, αν και την είδα ότι μια χαρά και ξεπατώθηκα στις δουλειές και μάλλον δεν έπρεπε, τελος πάντων...οδεύω στην ανάρρωση...κι ευτυχώς γιατί έρχεται το ΣΒΚ και δεν λέει να είμαι τέζα!

Αυτά τα νέα....

"That long black cloud is comin' down I feel like I'm knockin' on heaven's door...."

2009-10-15T17:47:00.004+03:00

Βαρύς ο ουρανός, όμορφος, γοητευτικός.......
Μοναχικός...βουβό προσκάλεμα για ένα άγγιγμα.....
Κοιτώ ψηλά κι αναθαρρώ...βαθιές ανάσες βρεγμένης γης........
Ψυχρός αέρας διαπερνά τα ρούχα που φορώ κι εξαγνίζει την ψυχή μου........
Οι εικόνες γίνονται ψευδαισθηση που μπερδεύονται σ'αυτή τα στοιχεία της φύσης...
γίνονται ένα...χωρίζουν...γίνονται πολλά........παίρνουν σχήματα διαφορετικά....
ξεχνιέμαι να τις κοιτώ τουτες τις εικόνες........
Αποζητώ να μπω στην συντροφιά τους.....σ'αυτή που τόσο αρμονικά αγκαλιάζονται...
συνυπάρχουν....σιωπούν....ουρανός και γή σ'ένα ερωτικό χορό γεμάτο ηδονή
και χάρη..........I'm knockin' on heaven's door days like this....I wish someday I'll get
in...just for a sec...just for a quick breath...sth to take with me...I just wish..........

....Κι επειδή όταν λέω κάτι το εννοώ...

2009-10-11T21:28:00.006+03:00

....ΖΩ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΠΝΟΕΣ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΜΠΕΙ Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΩ....
...Υπέροχη, λαχταριστή, ήρεμη θάλασσα καθρέφτης με καλούσε.....
.....Διστακτική, την χάζεψα για αρκετή ώρα μα στο τέλος δεν αντιστάθηκα.....τι απέραντο μπλε..............Οπως και πολλοι άλλοι γύρω μου.....και ο θαυμασμός....μα είναι Οκτώβρης.......
......Διάφανη, περήφανη σαλουφίτσα κυκλοφορούσε ανάμεσά μας χωρίς να μας ενοχλεί, χωρίς να την ενοχλούμε....
..........Τούτο το όμορφο ζωντανό το ανασύραμε απ'το σπιτάκι του στα βαθιά για τις ανάγκες της φωτογράφου - και το επιστρέψαμε, φυσικά......
....Ο πρωινός καφές με τούτη τη θέα που λίγα λόγια χρειάζεται..........
.......και ακόμα λιγότερες φωνές σαν χαζεύεις τον ήλιο να απλώνεται με λάμψη εκτυφλωτική και νοιώθεις τη ζέστη του να σ'αγκαλιάζει..........

..........και επέστρεψα......

Ζω...............

2009-10-07T19:45:00.005+03:00

Τι νέα ανάρτηση να κάνω, σάμπως άλλαξε και τίποτα απ'την παλιά? Τσουλάνε οι μέρες μας, τσουλάμε κι εμείς και να προσέχουμε να μη σκαλώσουμε και πουθενά γιατί εκεί θα εκτιμήσουμε την αξία του ομαλού τσουληματος!
Ψιλοπράγματα καθημερινά, αλλες φορές τσαντίλα, άλλες χαμόγελα, άλλες γέλιο, άλλες μουρμούρα και πάει λέγοντας. Συχνά σκέφτομαι πράγματα που με έχουν πειράξει αλλά βαρέθηκα και τη μιζέρια της γκρίνιας, ανάλυσης και των ατελείωτων συζητήσεων για ανθρώπους τελειωμένους και σχέσεις τελειωμένες.
Γύρω μου όμορφα χρώματα, όμορφα πρόσωπα-ζεστά φιλικά-, το γέλιο των παιδιών, το χάδι του συντρόφου λυτρωτικό.
Χαζεύω το αγαπημένο σούρουπο, καλωσορίζω τη λατρεμένη νύχτα με τα μυστικά της γεμάτα γοητεία.
Βήμα βήμα ανηφορίζω στο μπλε του ουρανού και κλωτσώ με μανία τα χέρια που προσπαθούν να με τραβήξουν κάτω.
Ζω....................

Α πα πα...δεν παλεύεται...

2009-09-27T20:27:00.004+03:00

Τι να πω...Για άλλη μια φορά καλούμαι στα 40 πλέον (και δεν θέλω αστειάκια τύπου ξέρεις εσύ!) να καθίσω δίπλα σ'ένα πιτσιρίκι πρώτης δημοτικού, του τζούνιορ της οικογένειας!!! Καλά, μιλάμε δεν έχω αντοχές πια. Μου πέφτει το κεφάλι από τη νύστα το μεσημέρι και φτιάχνω διπλό καφέ ν'ανοιξει το μάτι. Και να γκρινιάζει κιόλας που χάνει χρόνο απ'το παιχνίδι του και δώστου "παπί πα πα πι πι"! Ευτυχώς που είναι πανέξυπνο το καμάρι μου....είπε η κουκουβάγια!

Αλλαξε το πρόγραμμά μου, πάλι, και προσπαθώ να προσαρμοστώ. Ο σύζυγος τρέχει απ'το πρωί ως το βράδυ και ξεκινάει και μεταπτυχιακό από πρώτη του μηνός που'ρχεται, εγώ τρέχω επίσης απ'το πρωί ως το βράδυ σχολεία - διαβάσματα - δραστηριότητες - σπίτι - υποχρεώσεις και η λίστα μεγαλώνει (μην κάνουμε και σεντόνι την ανάρτηση! βαρετό!) και ευτυχώς που έχω φωτογραφίες μας στο σπίτι να βλεπόμαστε και λίγο!

Α πα πα! Δεν παλεύεται! Ασε το άλλο! Εγώ που καθόμουν το νυχτοπούλι το βράδυ μέχρι αργά και το απολάμβανα τώρα....άστα βράστα! Ισα που βλέπω το πρώτο "Νόμο και Τάξη" και .... τέλος!! Κοιμήθηκα σου λέω!

Θα την βρω όμως εγώ την άκρη - γιαυτό μην έχεις την παραμικρή αμφιβολία -. Θα πάρει λίγο χρόνο αλλά θα την βρω και θα σ'ενημερώσω. Ευτυχώς ήρθε το Σαββατοκύριακο και είδαμε και κανένα φίλο και χαλαρώσαμε λιγάκι και ειδωθήκαμε καλέ! Αυτό που το βάζεις???.....

Αντε και καλή βδομαδούλα στο στίβο της τρέλας ολονών μας γιατί δεν φαντάζομαι πως αποτελούμε και καμμιάν εξαίρεση......

"ΜΟΝΟ"

2009-09-19T20:14:00.004+03:00

Στάλες βροχής,
πεσμένα φύλλα,
αγαπημένος ποιητής...

"Αχ, όλα έπρεπε να'ρθουν καθώς ήρθαν!
Οι ελπίδες και τα ρόδα να μαδήσουν.
Βαρκούλες να μου φύγουνε τα χρόνια,
να φύγουνε, να σβήσουν.

Ετσι, όπως εχωρίζαμε τα βράδυα,
για πάντα να χαθούνε τοσοι φίλοι.
Τον τόπο που μεγάλωνα παιδάκι
ν'αφήσω κάποιο δείλι.

Τα ωραία κι απλά κορίτσια-ω αγαπούλες!-
η ζωή να μου τα πάρει, χορού γύρος.
Ακόμη ο πόνος, άλλοτε που ευώδα,
να με βαραίνει στείρος.

Όλα έπρεπε να γίνουν. Μόνο η νύχτα
δεν έπρεπε γλυκιά έτσι τώρα να'ναι,
να παίζουνε τ'αστέρια εκεί σα μάτια
και σα να μου γελάνε."

Τα Κύθηρα εμείς τα βρήκαμε...και τα λατρέψαμε...

2009-09-13T15:00:00.004+03:00

ΝΑ ΖΗΣΕΤΕ!!!

2009-09-07T13:39:00.003+03:00

Εχθές παντρευτηκε το μικρό μου αδερφάκι κι είχαμε γάμο και χαρά.
Να είστε πάντα τόσο ευτυχισμένοι και χαμογελαστοί όπως εχθές αγορίνα μου και να έχετε μια ζωή γεμάτη αγάπη.

Εντάξει, μπορεί να έριξε καρεκλοπόδαρα αλλά τουλάχιστον ήταν μετά...στο τραπέζι...!! Μα τι θεομηνία ήταν αυτή! Μας το φύλαγε..αλλά δεν πειράζει..μια χαρά πηγαν όλα..μιλάμε για πολύ νερό, έτσι?!

Ευτυχώς που ο φόβος μη χαλάσει το μακιγιάζ ήταν ισχυρός και τα δάκρυα ισορροπουσαν στην άκρη των ματιών για πολύ ώρα και πολλές φορές χωρίς να πάρουν την κατηφόρα - είχε και κάμερες, καταλαβαίνεις τώρα! Τι να κάνω...Τ'αδερφάκι μου...Φαντάσου πως ήμουν εννιά χρονών όταν γεννήθηκε και χθες...γαμπρός! Ακου τ'αδερφάκι μου γαμπρός!
Να'σαι καλότυχος κι ευτυχισμένος, μ'ακούς? Σ'αγαπάω αδερφούλι

Να'μαστε.....

2009-08-30T20:31:00.003+03:00

Να'μαστε πάλι αισίως χαμογελαστοί, μαυρισμένοι, ένα χρόνο μεγαλύτεροι κάποια λιονταράκια σαν κι εμένα (λυγμ κλαψ), αισιόδοξοι και ευχές να'μαστε όλοι καλά να αρμενίσουμε ξανά σε πέλαγα και να ρεμβάσουμε αμμουδιές και μέρη που δεν έχουμε ματαδεί
....ή και κάποια ίδια αν μας άρεσαν πολύ....
Καλό φθινόπωρο...
Με χαμόγελο...

ΦΕΥΓΩΩΩΩ....

2009-06-25T08:51:00.002+03:00

Ηταν μια πολύ δύσκολη χρονιά αλλά παρ'όλα αυτά πέρασε ελπίζω ανεπιστρεπτί. Χάθηκα, χαθήκαμε εδώ στην μπλογκογειτονιά κάτι που με στενοχωρούσε αλλά θα το ξαναπιάσουμε το νήμα από κει που το αφήσαμε, και είμαι σίγουρη γιαυτό.

Φεύγω λοιπόν, ναι και μην γκρινιάζετε, το ξέρετε πως πάντα φεύγουμε νωρίς και γυρνάμε αργά. Ανάμεσα στα διάφορα πέρα δώθε σε εξοχικά και χωριά θα κλεψουμε και πέντε μερουλες για να πάμε Κύθηρα -όπως μας προτείνατε φυσικά - και κατά το τέλος Αυγούστου με το καλό και καιρού επιτρέποντος θα επιστρέψουμε!
Μου λείπει ήδη η παρέα μας και θα μου λείψει πιο πολύ ακόμα...
ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΛΟΙΠΟΝ
ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΟΜΟΡΦΑ ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΠΑΤΕ
Ο,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΚΑΝΕΤΕ
ΟΧΙ ΣΤΑ ΒΑΘΙΑ
ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΕΤΕ
ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΤΕ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΑΡΩΜΑΤΑ ΕΦΟΔΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΧΕΙΜΕΡΙΝΗ ΣΑΙΖΟΝ
ΕΡΩΤΕΥΤΕΙΤΕ
ΜΟΙΡΑΣΤΕ ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΑΓΚΑΛΙΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ ΣΑΣ
ΚΑΙ ΝΑ ΖΕΙΤΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ
ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΧΙΛΙΕΣ ΜΥΡΙΕΣ ΑΚΟΜΑ

ΔΙΚΑΙΟ

2009-06-06T10:45:00.002+03:00

Ήθελα να ήξερα γιατί το ονομάζουν Οικογενειακό Δίκαιο. Μάλλον Μητρός Δίκαιο έπρεπε να το ονομάσουν για να λέμε τα πράγματα ως έχουν. Γιατί Πατρός Δίκαιο δεν βλέπω να υπάρχει. Αν ένας πατέρας θέλει να διεκδικήσει κάτι για το παιδί του ή αδικείται κάπου είναι χαμένος από χέρι. Μη το παλεύεις, λένε οι δικηγόροι, ο νόμος είναι με τη μάνα. Ο νόμος έπρεπε να είναι με το Δίκαιο και να εξετάζει όλες τις παραμέτρους και μετά να βγάζει απόφαση, λέω εγώ, με κύριο γνώμονα το παιδί. Ο νόμος πρέπει να προστατεύει και τον πατέρα.

Όπως επίσης λέω πως καλό θα ήταν πριν φτάσουν τα ζευγάρια στο ειδώλιο να αφήνουν στην άκρη τις εμπάθειες και τις μεταξύ τους διαφωνίες-απωθημένα και να κοιτούν και οι δύο προς μία και μόνο κατεύθυνση. Στο παιδί.

Αλλά...ουτε καν οι περισσότεροι και ακόμα χειρότερα δεν έχουν ιδέα πόσο κακό κάνουν παρά μόνο αν η ίδιοι έχουν εμπλακεί σε τέτοιες ιστορίες απείρου κάλλους...Δεν έχουν ιδέα πως σημαδεύεται η ψυχή ενός παιδιού από αντιπαραθέσεις και διεκδικήσεις και προχωρούν ακάθεκτοι - καταστροφικοί. Σταματήστε! θα έλεγα.

Αλλά αυτό το λέω απλά εγώ.....

Τα καταφέραμε αισίως! Αλλά αλήθεια, για πες...

2009-05-06T21:44:00.006+03:00

Και αισίως λοιπόν βγήκε το πόρισμα πως έχει περιοστικό εκτεταμένο οίδημα και με ένα ελαφρύ φάρμακο και ασκησούλες καθώς δεν έκατσε κι ακίνητος με το νάρθηκα και δημιουργήθηκε μια ελαφριά δυσκαμψία, θα περάσει με τον καιρό!
Πάντως ρε παιδιά, επειδή αυτή την εποχή σαν να'μαστε μουντζωμένοι ένα πράμα τρέχουμε συνεχώς για διάφορα θέματα υγείας και έχω εμπλακεί αρκετά με ασφαλιστικά, γιατρούς και τα συναφή και μπορώ να πω, επιεικώς, ότι έχω απογοητευτεί. Είναι απίστευτοι! Το καλό είναι ότι με τον χαρακτήρα που έχω πλησιάζω τους ανθρώπους και τους φέρνω κοντά μου και στην ανάγκη θα με βοηθήσουν - εξυπηρετήσουν και αυτό που είδα είναι πως είναι πολλοι γιατροι εκεί έξω που ξέχωρα από πολλοι καλοι γνώστες της επιστήμης του ο καθένας είναι και Ανθρωποι. Και προφανώς καταλαβαίνετε τι εννοώ και οφείλω να τους το αναγνωρίσω. Να λέμε και τ'άσχημα αλλά ν'αναγνωρίζουμε και τα καλά. Να'ναι καλά λοιπόν όλοι τους και .... αχρείαστοι (χωρίς παρεξήγηση, έτσι?)
Τώρα αλήθεια....τη γλωσσοφαγιά την αναγνωρίζετε ως υπαρκτή? Αυτά τα αρνητικά κύματα φθόνου και κακίας που σου στέλνουν κάποιοι κομπλεξικοί που τίποτα δεν τους πάει καλά στη ζωή τους και που δεν λένε να τα βρούνε με τον εαυτό τους και για να αισθανθούν καλύτερα καντεμιάζουν τη δική σου ζωή και σου πάνε σε κάποια φάση όλα ανάποδα υπάρχουν αλήθεια τελικά ή όλα είναι συμπτώσεις? Για πες...

Speechless...

2009-04-30T21:55:00.003+03:00

Το τι έχω περάσει τον τελευταίο καιρό είναι υπεράνω περιγραφής και θα κούραζε η λεπτομερή αναφορά! Αλλά το τελευταίο, τι να πω...Ταλαιπωρείται ο μεγάλος μου με βαριά θλάση του τένοντα του τετρακέφαλου. Μεσολάβησαν και οι διακοπές του Πάσχα τις οποίες πέρασε φορώντας νάρθηκα ακινητοποίησης γόνατου για να βοηθηθεί και γυρνώντας είχαμε κλείσει ρ/β να κάνουμε μαγνητική για μια πιο ξεκάθαρη εικόνα και να δρομολογήσουμε πια τη θεραπεία αφού επιμένει.
Και...το ρ/β ακυρώθηκε..γιατί χάλασε ο τομογράφος στο διαγνωστικό κέντρο. Εντάξει πες, συμβαίνουν αυτά.. {Σημειωτέον το ρ/β κλεισμένο μέσω ασφαλιστικού ταμείου που το όνομά του ταυτίζεται με ταλαιπωρία και απόγνωση}...
Ξαναπάω...Ξανακλείνω ρ/β σε άλλο κέντρο να'μαστε και σίγουροι... και πάμε τη Δευτέρα και την κάνει το παιδί...και παίρνω τ'αποτελέσματα νωρίτερα κιόλας ως επείγοντα...
και πάω στο γιατρό...ΚΑΙ...είχανε γράψει λάθος μαγνητική - ήτανε λάθος η διατύπωση. Κάπου εκεί ηρθα πραγματικά στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού..
Και...ξαναπήγα...και ξαναπέρασα άπειρες ώρες από δ/ντή σε δ/ντή κι από υπογραφή σε υπογραφή και .... ξαναέκλεισα ρ/β...για την Δευτέρα...
Μία γελάω και μία κλαίω...το παιδί ταλαιπωρείται απίστευτα...τα νεύρα μας χάλια...Για να δουμε..
Και λίγα σου λεω...έχω περάσει διαδικασίες...Ας είναι..να τελειωνουμε μόνο και τι στον κόσμο...

...Και μία αναμνηστική..και άντε και του χρόνου να'μαστε καλά.....

2009-04-23T18:55:00.003+03:00

Ε, ναι..τελείως παραδοσιακά...
Η φωτό τραβήχτηκε από παιδικό χέρι οπότε είναι απλά υπέροχη, έτσι?
Αντε χρόνια μας πολλά και .... καλή πρωτομαγιά τώρα...

Χίλιες ευχες....

2009-04-09T14:10:00.002+03:00

Χίλιες ευχές σε όλους για ένα υπέροχο και ήρεμο Πάσχα....
Να περάσετε όλοι υπέροχα και να βρεθούμε πάλι με το καλό...
Αρχίζουν σιγά σιγά να παίρνουν όλα το δρόμο τους...με υπομονή...
Σας στέλνω νωρίς νωρίς τις ευχές μου γιατί αύριο θα φύγουμε και θα λείψουμε
για όλο το 15νθήμερο...οποτε...
Ευχαριστώ πάρα πολύ για σας που είστε κοντά μου και απλά να σας πω πως
μου έκαναν πολύ καλό τα λόγια σας...
Ολα θα περάσουν...όλα θα πάνε καλά...
Είπαμε...και οι αγωνίες μες τη ζωή είναι...αλλά να μην έρχονται και όλες μαζί, έτσι??
Αντε λοιπόν να ξεκουραστούμε, να γεμίσουμε τις ψυχές μας εικόνες κι αρώματα
της εξοχής μας και να περάσουμε όλοι καλά...
...και προσοχή στο δρόμο...

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΧΙΛΙΕΣ ΕΥΧΕΣ

...Νισάφι πια....

2009-03-31T21:32:00.003+03:00

Ευτυχώς, όλα πήγαν κατ'ευχήν και είδωμεν....
με προσοχή..με φάρμακα...είμαστε αισιοδοξοι...
και ήρθαν άλλα και τρέχα πάλι απ'την αρχή...
...και άντε να βρεις άκρη με εξετάσεις, ταμεία...
και να'χεις και την αγωνία σου...και να τους πάρει και
να τους σηκώσει γενικά...και ελπίζω και μ'αυτό όλα να '
πάνε καλά...και πάλι φόβος απ'την αρχή...αλλά ελπίζω κι
αυτό να'ναι περαστικό...κουράστηκα...εξαντλήθηκα...φοβάμαι...
αισιοδοξώ...αγωνιώ...χαμογελώ...κατσουφιάζω...δεν μπορώ να
συγκεντρωθώ...σκορπίζω..νισάφι πια...
μια ανάσα...
...Θα περάσει κι αυτό....(?)

Συγνώμη παιδιά..

2009-03-25T08:36:00.002+02:00

Ζητώ συγνώμη παιδιά που απέχω από τις γειτονιές σας και σας ευχαριστώ πολύ παράλληλα που περνάτε από τη δική μου. Αυτές τις μέρες ένα πρόβλημα υγείας που κρατά έναν πολύ αγαπημένο μου άνθρωπο στο νοσοκομείο μ'έχει φέρει ανω κάτω και περνάμε όλοι λίγο δύσκολα. Γιαυτό και κινούμαι λίγο αλλοπρόσαλα και ανάκατα απο άποψη διάθεσης. Με την ευχή να τελειώσουν όλα καλά ευχαριστώ που είστε εδώ..............

Απόλαυση...

2009-03-21T21:46:00.002+02:00

2009-03-20T02:12:00.002+02:00

Περιμένω
Η νύχτα έχει προχωρήσει
Δε νοιώθω κι όμως αγωνιώ
Δε νοιώθω κι όμως πονάω
Δε νοιώθω κι όμως τρέμω
Προσπαθώ να σκίσω το σκοτάδι να δω
Δε βλέπω
Περιμένω
Η νύχτα
Γιατί η νύχτα αποψε κρατά τόσο?
Γιατί όλα τρέχουν απόψε τόσο?

Singing in the Rain.....II

2009-03-18T21:30:00.004+02:00

Αφού ασχοληθήκαμε με το ελληνικό ρεπερτόριο για τη βροχούλα αρκετά πάμε μια βόλτα κι από το ξένο...

"If the rain comes they run and hide their heads
they might as well be dead
If the rain comes if the rain comes
When the sun shines they slip into the shade"
Beatles

"It's raining again
Oh no, my love's at an end
Oh no, It's raining again
and you know it's hard to pretend"
Supertramp

"Humidity's risin
Barometer's getting low
According all sources
the street's the place to go"
G. Halliwell

"It's raining so hard
looks like it's going to rain all night
and this is the time
I love to be holding you tight"
Sh. Stevens

"Raindrops keep fallin on my head
And just like the guy whose feet
are too big for his bed
Nothing seems to fit
Those raindrops are falling on my head
They keep fallin"
BJ Thomas

"I'm singing in the rain
Just singing in the rain
What a glorious feeling
And I'm happy again"
Fr. Sinatra

"Wondering alone at night
waiting for the storm to pass away
Oh babe Don't let the rain fall down on me"
The Critters

"I can't stop the rain from falling
I'm drowning in these tears
I cry since you left without a warning"
Cascada

"I want to walk in the open wind
I want to talk like lovers do
I want to dive into the ocean
Is it raining with you?"
Eurythmics

"I never meant to cause you any pain
I only wanted to one time see you laughing
I only wanted to see you laughing in the purple rain"
Prince

Αντε πάλι να ξεδιπλώνω το αστείρευτο ταλέντο μου!!!!!!!

2009-03-15T20:59:00.007+02:00

Μετά από πρόσκληση του φίλτατου Theogr o κηπουρός παραθέτω το ακόλουθο κείμενο όπου θα προσπαθήσω (!) να συμπεριλάβω τους φίλους blogger!!! Κι αν ξεχάσω και κανέναν έχουμε και μία ηλικία έτσι??

Θ'αναφερθώ σ'ένα ταξίδι μας όπου συνέβησαν διάφορα τραγελαφικά! Μπήκαμε στο αυτ/το λοιπόν όλοι οι φίλοι, βάλαμε radio marconi να κάνουμε κέφι και σαν βράχος που κυλά ροβολήσαμε στο δρομάκι που θα μας έβγαζε στη θάλασσα.

Περάσαμε από εξοχικά με φοβερούς κήπους που θα ζήλευε ακόμα και ο Theogr o κηπουρός. Εκεί μας άρεσε μια ταβέρνα - που την προτείνω - "Ο κίτσος και ο μητσος" με μεζεδικλίκια και τσιπουράκι γιατί ξέρετε πως τα ταξίδια και τα ξίδια πάνε μαζί! Παραγγείλαμε στον ευγενέστατο Μαρίνο και όλα ήταν νοστιμότατα! Ασε που τα σαλιγκάρια του ήταν το κάτι άλλο!

Τα γέλια που κάναμε! Η Μαρία, η Ιφιγένεια, η Αλικη και η Αθηνά είχαν βαλθεί να χαζεύουν τους γλάρους και να πλέκουν σενάρια για το πως αυτοί βουτήχτηκαν σ'έναν λασπότοπο και μπανιάρονταν στα κύματα τραγουδώντας με παλμό! ΛοΛ τελείως!

Ο Αγγελος, η Μαριέλα, η Μερόπη και η Νενή τα'χαν βάλει με κάτι παπαρούνες που ο άνεμος τις είχε κάνει φύλλο και φτερό και ως όλα τ'ανεμοσκορπίσματα στροβιλίζονταν στο δρόμο!! Έπρεπε να ήταν η Αρτίστα μας εκεί να ζωγραφίσει τη σκηνή!

Η Ντι ντι η παλαβιάρα πήρε ένα φτυαράτσι και πήγε να φτιάξει πυργάτσι (δικαιολογίες απλά ζαλίστηκε και βγήκε να πάρει μιαν ανασαιμιά!!)

Η Φριντούλα, η Μαριάννα και η Ολγα διαφωνούσαν για το άν είναι πράσινη κλωστή δεμένη για το Μάρτη ή κόκκινη!!

Η Λίλυ φώναξε κάποια στιγμή "Να ένα πατσιούρι" αλλά όλοι λυθήκαμε στο γέλιο γιατι είχε δει ένα καβούρι μέσα σ'ένα ενυδρείο στο μαγαζί!! κι εκείνη ξαναφώναξε "Jaman Fou" και πάλι γέλια!

O Βασίλης πήγε για κοχύλια και...χάθηκε.. αλλά ευτυχώς τον εντόπισε η Φαραόνα μας που είχε απομακρυνθεί για ν'αποθανατίσει τα τοπία.

Αφού φάγαμε με το καλό πήγαμε φυσικά για παγωτό! Φοβερό μαγαζί - το συνιστώ κι αυτό, θα σας δώσω καρτούλα, είναι το "Ο Σκρουτζάκος" - και είχε κάτι γεύσεις μμμμμμ...Το Axismundi όλο σοκολάτα και μπισκότα αλλά και σιροπια κάθε είδους μας ξετρέλανε όπως και το Dreamy Cloud απο στρατσατέλα, καλούα και καραμελωμένα μύγδαλα!! Πάει η διαιτα!

Αφού πια αφήσαμε τη θάλασσα πήραμε το δρόμο της επιστροφής σταματώντας όμως σ'ένα υπέροχο μέρος πνιγμένο στα δεντρα να τραβήξουμε καμμιά φωτογραφία ακόμα!

Εκεί που χάζευα έναν κούκο ξαφνικά ακούω τον Takiz έντρομο "Ενας λυκος". "Ναι ρε σιγά μην είναι ο κακός λυκος" φώναξε ένας άλλος. Όταν όμως κοιτάξαμε εκεί που κοιτούσε, με χρόνους που θα ζήλευε ο Γιουσέιν Μπολτ μπήκαμε ατάκτως στο αυτοκίνητο και γίναμε....πώς να το πω...μπουχός!!!

Ήταν μια αξέχαστη, υπέροχη εκδρομή με τα απρόοπτά της!

Θα γελάσει ο κάθε πικραμένος! Εγώ ποιηματάκι?

2009-03-12T21:10:00.009+02:00

Α ρε γλυκούλι Σκρουτζάκο τι με βάζεις να κάνω....

Θυμάμαι που τρέχαμε στις αλάνες
και είχαμε σκέψεις πλάνες
Θυμάμαι που παίζαμε στις γειτονιές
και πόλεμο μέσα σε οικοδομές

Θυμάμαι τα παιδικά μας κλάμματα
τότε που ακόμα πιστεύαμε σε θαύματα
Θυμάμαι που ονειρευόμασταν
και τόση πίκρα της ζωής ούτε που την φανταζόμασταν

Βλέπω γύρω μου τον κόσμο ν'αλλάζει
και πραγματικά με πειράζει
Βλέπω πόνο, αίμα και βία
κι αναρωτιέμαι που να κρύβεται η ευτυχία

Καταστροφικός, απόλυτος ο φόβος
ολοι οι άνθρωποι ο καθένας μόνος
Κάτι πρέπει να συμβεί
κάτι πρέπει ακόμα να μπορεί να σωθεί

Κοιτάζω τα μάτια των παιδιών
ανασαίνω στο σώμα τους άρωμα λουλουδιών
Κρατώ τα χέρια σου
παίρνω ζέστη απ'το χρώμα των δικών σου ματιών

Προσπαθώ να χαμογελάσω
την ελπίδα να μην χάσω
Προσπαθώ με μια μεγάλη αγκαλιά
να ξορκίσω το κακό, την απονιά

Νομίζω πως όλα θα πάνε καλά
Νομίζω πως όλα θα περάσουν μα
θυμάμαι πως το ριζικό δεν ορίζεται....
θυμάμαι πως τίποτα δεν χαρίζεται....

Που να τα βρω 10 ελαττώματα ρε παιδιά??

2009-03-07T18:45:00.008+02:00

Αν κι εχω ξαναπάρει μέρος σε τέτοιο παιχνίδι δεν μπορώ ν'αρνηθώ στον ευγενέστατο ΚΑΚΟ ΛΥΚΟ που μου ζήτησε να συμμετέχω!
Οπότε...απολαύστε...τα δέκα ελαττώματα που τουλάχιστον εγώ ξέρω ότι έχω!

1)Ύπνος! Καλός, χρυσός αλλά σαν το ξύπνημα...τίποτα! Και τι εννοώ. Μη με ξυπνάς απότομα! Σαλτάρω, φουντώνω, γίνομαι γκρινιάρα, τα παίρνω. Θέλω έστω ένα χάδι, κάτι , για να ξυπνήσω αγγελούδι! Λοξαααα...

2)Λίγο κυκλοθυμικούλα είμαι..Εκεί που είμαι πανευτυχής μπορεί να με δεις να μελαγχολώ, να συννεφιάσω, αλλά δεν είναι τίποτα! Περνάει γρήγορα!

3)Μη με στήνεις, μη με γράφεις όταν σε περιμένω! Να με σέβεσαι όπως σε σέβομαι εγώ που είμαι πάντα στην ώρα μου ή τις περισσότερες φορές και νωρίτερα!

4)Αγχος! Καθόλου πρωτότυπο αλλά είμαι απ'αυτούς που όταν έχουν δέκα πράγματα να κάνουν θα τα χειριστώ ταυτόχρονα και ταχύτατα αλλά τα νεύρα μου θα είναι λίγο ευαίσθητα και τα μαλλιά θα παραμείνουν όρθια γιατί τελειώνοντας έχω ήδη αγχωθεί για τα επόμενα δέκα!!!!!

5)Οταν με πληγώσεις, πονέσεις, παγώνω. Στην κυριολεξία παγώνω. Κλείνομαι στον εαυτό μου, αποτραβιέμαι και μόνο όταν βρω τρόπο να το χειριστώ/λύσω, το συζητάω!

6)Ζηλεύω! Εντάξει, κοριτσάκι είμαι κι εγώ. Να μην ζηλεύω το κατιτίς μου? Οχι αρρωστημένα (τσεκαρισμένο αυτό) αλλά προσέχουμε για να έχουμε. Εμπιστοσύνη στους ανθρώπους μου έχω. Στους άλλους δεν έχω!!!! {Το δικαιολόγησα αρκετά ή να το παλέψω κι άλλο?}

7)Λαιμαργία όσον αφορά τα γλυκά! Ας μην φάω ποτέ φαϊ δεν μ'απασχολεί. Αν υπάρχει γλυκό στο ψυγείο, με φωνάζει, δεν μπορώ ν'αντισταθώ, μπορώ και στις δύο το πρωί να σηκωθώ, να βρώ ταινία στην τηλεόραση και να το απολαύσω!

8) Ψυχοπονιάρα! Τρέχω όπου και για όποιον με χρειαστεί το οποίον συνδυάζεται με ένα 9) που πιστεύω ακόμα στους ανθρώπους και αγαπώ τις ψυχές τους δικαιολογώντας τα σφάλματα γιατί όλοι άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε και κανείς δεν είναι τέλειος - Θεός - και τα σχετικά που συνδυάζεται άμεσα με ένα 10) που λέει πως είμαι ευαίσθητη και ευάλωτη και όλα αυτά μαζί καταλήγουν τη σημερινή εποχή σ'ενα μέγα και τραγικό ελάττωμα!!!!!!!!!!

και έτσι για μπόνους, τώρα που πηρα φόρα... -Τίμια μέχρι βλακείας....ούτε σ'επιτραπέζια και να μου σφυρίξεις την απάντηση δεν θα το πω! - Μη μου πεις ψέμματα...δαγκώνω... - Ε...και λίγο ευέξαπτη αλλά κι αυτό περνάει γρήγορα για λόγους που έχω ήδη αναφέρει....

Αυτά...νομίζω...τώρα αν ξαναγυρίσει αυτό το παιχνίδι..βλέπουμε τι άλλο...

.....................

2009-02-28T11:43:00.006+02:00

Πόσο ωραίο είναι να βρίσκεσαι με τους φίλους σου και να γελάς ξέγνοιαστος
Πόσο ωραίο είναι όταν βρίσκεις το χρόνο
κι όχι χρόνο πιεσμένο ανάμεσα σε υποχρεώσεις και υπολογισμούς
χρονο πραγματικό για να τον αφιερώσεις, ν'απολαύσεις
Τόσο κοντινές οι αποστάσεις
Τόσο μακρυά τον ένας από τον άλλον μας κρατά η καθημερινότητα
Αξία που την ξεχνάμε ενίοτε απορροφημένοι από την ταχύτητα
Μια ταχύτητα όμως που κουράζει την ψυχή μας την βαραίνει και δεν το βλέπουμε
Ας σταθούμε για μια στιγμή που και που και ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα να κοιτάξουμε γύρω μας και πόσα όμορφα θα δούμε και θα γεμίσει χρώμα και ήχους η καρδιά μας...
Ας ακουμπήσουμε ο ένας τον άλλον κι ας αφουγκραστούμε τα θέλω και την ανάγκη
Ας κοιταχτούμε στα μάτια χωρίς να σκορπιέται ο νους
Ας ακούσουμε τι έχουν να μας πουν χωρίς ν'ακούμε μόνο την δική μας φωνή
Ας μείνουμε άνθρωποι σ'ένα κόσμο που μας θέλει απομονωμένους, μίζερους και στερημενους από κάθε έννοια παρά μόνο για τον εαυτό μας
Δεν είναι δύσκολο, αρκεί ν'αγαπάς και να το δείχνεις καθε ώρα - κάθε λεπτό - κάθε μέρα που περνά και να μην ξεχνάς πως κάποιος εκεί γύρω ίσως νοιώθει όπως εσύ...

PARTY TIME..

2009-02-26T21:52:00.005+02:00

...Και ήρθε η ώρα να ντυθούμε μασκαράδες...
....Ο μεγάλος κυκλοφορεί με το παρατσούκλι Τζόκερ και εμπνεύστηκε την αντίστοιχη αμφίεση παρατηρώντας με τις ώρες την αντίστοιχη φωτό...και τα κατάφερε πολύ καλά κατά τη γνώμη μου.......Η μικρή κι εγώ περάσαμε αρκετή ώρα αναζητώντας τι θα ντυθεί μέχρι που εμπνεύστηκα (φτάνει το χειροκρότημα, ευχαριστώ) την...καραμέλα..φορεματάκι δικό μου..αξεσουάρ και βουαλά μια σουπερ καραμελίτσα έτοιμη για πάρτυ......Ο μικρός μας ευτυχώς επιμένει να ψηφίζει spiderman...στο πνεύμα της οικονομικής κρίσης το χρυσούλι μου......Αντε και του χρόνου παιδιά...

Τζίφος!

2009-02-24T12:49:00.003+02:00

Παρ'όλα τα καλοπιάσματα και κακαναρέματα το χιονάκι δεν μας εκανε την τιμή!
Αντ'αυτού ναααααα ένας ήλιος!
Τι να πεις....
Ετσι ηλιόλουστα διανύουμε την τελευταία εβδομάδα των αποκριών και να και μια Καθαρά Δευτέρα εν όψη και άντε τις γαριδομακαρονάδες και τις ταραμοσαλάτες και πάει κι αυτό...πάμε γι άλλα...
Περνάει ο καιρός!
Και μια που θυμήθηκα και αυτό που λέει "Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει.." (δεν μπορείς και να τ'αποφύγεις...τα'χω πάρει και με το χιόνι..περνάω επίθεση λοιπόν) Μήπως φιλαράκια μου μπορείτε να μας βοηθήσετε στην επιλογή νησιού για διακοπούλες τον Ιουλιο?
Ελα δεν θέλω φωνές του στυλ νωρίς είναι ακόμα γιατί είμαστε οργανωτικοί και προνοητικοί, απλά!

ΑΣ ΕΛΠΙΣΟΥΜΕ σ' ΕΝΑ ΟΛΟΛΕΥΚΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ, ΛΕΥΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ......

2009-02-22T22:51:00.007+02:00

....Αγριεμένο λευκό περιτριγυρισμένο από πέτρα και γυμνούς κορμούς...
...Μπερδεύονται τ'αγαπημένα σύννεφα με του βουνού το χρώμα στην αγκαλιά τ'ουρανού...
...Ταξιδεύοντας στ'απαλό του με το νου...
....Ωχριά το φως του φεγγαριού μπρος το φως του......
....Λευκή γαλήνη στην παγωμένη πόλη αντηχεί....
....Βοριαδάκι που στο πέρασμά του αναρριγούν τα πράσινα νερά του........Δυο φορές ομορφαίνει, μιας τη γη, μιας το νερό........Με υπέροχο, γκρίζο, μουντό καιρό....
...Καθάρια παγωμένη ατμόσφαιρα....
....Συγκλονιστικό απόσπασμα από το White Nights με τον επίσης συγκλονιστικό Baryshnikov που με συγκινεί πάντα ιδιαίτερα....

ΜΕ ΜΑΓΕΥΕΙ......

2009-02-21T02:07:00.006+02:00

Με μαγεύει η νύχτα...

Με μαγεύουν τα φώτα της πολης..η ομορφιά της...

Πρόσωπα θλιμμένα, πρόσωπα γελαστά, άλλα σκεφτικά, ανάκατα στους δρομους γυρνούν....

Διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικές ιστορίες - συνυπαρχουν, γελούν, συζητούν, περπατούν, μονολογούν...

Όμορφες ψυχές μ'άλλη φορεσιά η καθεμία παίζουν με τις σκιές του φεγγαριού...

Αλλάζουν τα χρώματα σαν πέσει το φως...

Αλλάζει ο τρόπος που κοιτάμε σαν μας ρίξουν τη ματιά τους τ'αστέρια τ'ουρανού..

Με μαγεύει που μες το σκοτάδι ρίχνουμε χάμου τα πέπλα του φόβου και απλά δίνουμε τα χέρια σ'ένα χορό φιλιώματος....

Με μαγεύει η νύχτα...

"ΧΑΜΟΓΕΛΟ"............

2009-02-19T16:46:00.004+02:00

"Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι
Απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μενει.
Δε βρέχει πια. Κι η κόρη αποσταμένη
Στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι.

Σα δυο κεράσια χώρισαν τα χείλη
κι έτσι βαθιά, γιομάτα ως ανασαίνει,
στο στήθος της ανεβοκατεβαίνει
το πλέον αδρό τριαντάφυλλο τ' Απρίλη.

Ξεφεύγουνε απ'το σύννεφον αχτίδες
και κρύβονται στα μάτια της - τη βρέχει
μια λεμονιά με δυο δροσοσταλίδες

που στάθηκαν στο μαγουλο διαμάντια
και που θαρρείς το δάκρυ της πως τρέχει
καθώς χαμογελάει στον ήλιο αγνάτια

Χωρίς να το μάθει ποτέ, δάκρυσε,
ίσως γιατί έπρεπε να δακρύσει,
ίσως γιατί οι συμφορές έρχονται.
Κ.Γ.Καρυωτάκης

Φοβάμαι....

2009-02-16T22:45:00.001+02:00

Φόβος. Ανασταλτικός, καταλυτικός. Φόβος που πηγάζει από τις πληροφορίες που λαμβάνουμε καθημερινά και ποικιλοτρόπως καθώς κι από τα βάθη του μυαλού μας του πολυμήχανου και εφευρετικού.

Τρομοκρατία εσκεμμένη που κλειδώνει τα συναισθήματα και την πόρτα σου. Σταματά την επικοινωνία και σε κάνει μισάνθρωπο μπλοκαρισμένο στη μιζέρια σου. Υποσυνείδητα περασμένη καχυποψία και ανησυχία που σε κάνει να κοιτάς λοξά στο κοντινό γύρω σου και κλείνει τον ορίζοντά σου αλλάζοντάς του χρώματα.

Οχι ρε. Δεν θα πάρω. Αρνούμαι να πέσω σ'αυτή την παγίδα που τόσο περίτεχνα μου στήνουν. Δεν υπάρχει το όπιο του λαού. Δεν πιάνει πια τούτο το βοτάνι. Υπάρχουν σαφώς κι αυτοί που δεν ξέρουν να ζήσουν χωρίς αυτό αλλά αυτοί που δεν το είχαν ποτέ δεν θα τους λείψει.

Χορεύω τη ζωή μου στο ρυθμό της δικής μου μουσικής, αγαπώ με τη δική μου δύναμη και αντοχή, θυμώνω, ζω όπως επιλέγω καλώς καμωμένα ή όχι.

Αρνούμαι να φοβάμαι μα είμαι άνθρωπος και πρέπει να παλέψω για να το καταφέρω.

Να παλεύω την κάθε μέρα.

Δεν μου αρέσει να φοβάμαι, με κάνει να νοιώθω αδύναμη, τρωτή και δεν μου αρέσει καθόλου να νοιώθω έτσι.

Φοβάμαι όλα αυτά που γίνονται γύρω μου...χωρίς εμένα...για μένα...για σένα...

Κράτα μου το χέρι να νοιώθω τη ζέστη σου....

HAPPY VALANTINE'S DAY EVERYBODY!!!!!!!!!! LOVE LOVE LOVE LOVE LOVE LOVE LOVE LOVE LOVE YOU!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2009-02-13T22:07:00.001+02:00

Βιβλία..πολλά βιβλία..

2009-02-08T19:33:00.009+02:00

Σάββατο βραδάκι κάναμε μια βόλτα όλοι μαζί στο Παζάρι Βιβλίου στο κέντρο της Αθήνας...Ομορφη νύχτα...
Καλή συγκομιδή πλούτου - βιβλίων...
Και εννοείται ότι θα ξαναπάω ένα πρωί μες τη βδομάδα που θα είναι πιο ήσυχα...
Να πάρω κι άλλα....κι άλλα...για όλους μας... για τους φίλους.... για τους γονείς μας..Και πόσο χάρηκα που είδα πόσο πολύ κόσμο είχε που ήταν σκυμμένος πάνω από τους πάγκους και οι αγκαλιές των ανθρώπων ήταν γεμάτες βιβλία...
_________________________________________
Εγώ το είπα ότι θα ξαναπήγαινα και 11:00 πρωινή
γινόταν χαμός!!! Και πήρα άλλη μία αγκαλιά...
πολύ θα'θελα να'χα ένα πουγκί και να γέμιζα
πολλές αγκαλιές...Λες να ξαναπάω?

Συκλονιστικές στιγμές μπροστά σε μια οθονη...

2009-02-05T21:29:00.003+02:00

Πόσο αλλόκοτη μπορεί να γίνει η ζωή ώρες ώρες. Τι σου επιφυλάσσει....μια οθόνη...ένα πληκτρολόγιο...ζεις πράγματα μαζί τους...πόσο αλλόκοτη και αυτή η φράση..
Προχθές, είχα και τις κακές μου - όχι που δε φάνηκε - κάθισα μπροστά στον υπολογιστή με διάθεση άρνησης. Εκλεινα σελίδες που είχα ανοίξει, διέγραφα mail και είχε έρθει η ώρα της σελίδας στο Facebook. Εκεί να πω την αλήθεια ταλαντευόμουν. Ήμουν αναποφάσιστη γιατί ναι μεν δεν με συγκινεί με αποτέλεσμα να μην μπαίνω σχεδόν ποτέ αλλά έχει λειτουργήσει σαν σύνδεσμος με ανθρώπους που είχαμε χαθεί. Το σκετττικό ήταν ότι αφού τους είχα βρει και είχα τα τηλέφωνά τους γιατί να μην έκλεινα τη σελίδα. Πριν το κάνω λοιπόν άρχισαν να βάζω ονόματα παλιών φίλων, συμμαθητών, συνεργατών....έτσι να περνά η ώρα. Και..........να......μπροστά μου η φωτογραφία μιας πολύ αγαπημένης φίλης, από τους πιο αξιόλογους ανθρώπους που έχω γνωρίσει ποτέ, μιας φίλης που έχασα όταν μετακόμισε στο εξωτερικό κάποια στιγμή κι εγώ άλλαξα σπίτι και τηλέφωνα. Ε λοιπόν! Η χαρά που πήρα και πήρε ήταν απερίγραπτη. Συγκινηθήκαμε, μιλήσαμε με τις ώρες στο τηλέφωνο, γελάσαμε και γενικά ήταν μια υπέροχη στιγμή. Για τούτο και μόνο υπόσχομαι δεν θα ξανακακολογήσω οτιδήποτε αφορά την τεχνολογία όσο κι αν με εκνευρίζει φορές φορές.
Και κάτι ακόμα....για σένα..
Ξέρεις....συγκινήθηκα...που μέσα απ'αυτή την οθόνη...υπάρχουν χέρια που σ'αγκαλιάζουν...υπάρχουν χαμόγελα που σου ζεσταίνουν την ψυχή....υπάρχουν λόγια που σκουπίζουν τα δάκρυά σου...υπάρχουν γέλια που συντροφεύουν τη χαρά σου....κι όλα τουτα μέσα από μια οθόνη....Ξέρεις πόση γλύκα μπορεί να έχει ένα ή χιλιάδες emicon που σου χαμογελούν και σε κάνουν να γελάς? Ξέρεις πόση γλύκα μπορεί να'χει ένα ζεστό φιλί που σου στέλνει κάποιος μεσα από μια οθόνη?
Έτσι...απλά για να το ξέρεις...

Διάθεση συννεφιασμένη...βαριά...

2009-02-04T15:13:00.005+02:00

Έχω πέσει και κλαίω στο παλιό μου παλτό
που το είχα ξεχάσει στο πατάρι κλειστό
μες στις τσεπες του είχε ψιχουλάκια από σνακ
και στη φόδρα του θέση για τον δρόμο κόνιακ

Πόσες κρύες στιγμές στην καρδιά μου ζεστές
μεσα στο σινεμά και στους δρόμους μετά
μου'μαθε τα ταξίδια να αλητεύω εν ψυχρώ
να περνάω καλά και με χάλια καιρό
το παλιό μου παλτό

Κι έσβηνε το τσιγάρο στο υγρό πάνω χώμα
σ'ένα υπόστεγο κατσαμε και γίναμε λιώμα
και μια νύχτα τρελή σ'ένα άδειο βαγόνι
μείναμε ως το πρωί κι έξω έριχνε χιόνι

Πώς περάσαν τα χρόνια τι 'ναι αυτά που φορώ
ποιο σατέν ποιο μετάξι θα με βγάλει χορό
το παλιό μου παλτό το χαρίζω σε σένα
να προσέχεις μικρή μου γιατί μοιάζει σ'εμένα

Στίχοι:Σάνυ Μπαλτζή
Μουσική:Λάκης Παπαδόπουλος
Εκτέλεση:Χρήστος Δάντης

Θυμός συσσωρευμένος, απίστευτος θυμός που θεριεύει και ζητά διέξοδο. Δεν έχεις όμως το κουράγιο ούτε να τον εξωτερικεύσεις. Εχεις κουραστεί και ξέρεις ότι είναι και ανώφελο άρα..γιατί να μπεις στον κόπο. Δεν παύεις όμως να θυμώνεις. Αρνητικό συναίσθημα λένε οι ειδικοί. Χειρίσου το σου φωνάζει μια φωνούλα. Βράζεις όμως, η στάθμη ανεβαίνει επικίνδυνα. Ή παίρνεις βαθιά ανάσα και τον φυσάς μακρυά με όλη σου τη δύναμη ή αφήνεσαι - τον αφήνεις να πάρει τα γκέμια και να ορμήξει ποδοπατώντας την αιτία του με σκοπό να την αφανίσει. Ταλαντεύεσαι, αναλώνεσαι και θυμώνεις ξανά που σπαταλάς τον πολύτιμο χρόνο σου για κάτι που στην τελική δεν αξίζει κανένα συναίσθημα μήτε καλό μήτε αρνητικό μήτε ο,τιδήποτε. Θέλεις να ουρλιάξεις, να σπάσεις, να ξεσπάσεις μα βαριεσαι. Πόσο παράλογο είναι όλο αυτο΄. Εξηγείται άραγε?. Πατάς στις μύτες, δεν θες να το προκαλεσεις μα είσαι έτοιμος με μια λέξη, ένα νεύμα, ν'ανοιξεις τους ασκούς του Αιόλου. Φλυαρείς χωρίς να βγάζεις άκρη, μπορεί και να μην σε νοιάζει να βγάλεις άκρη, απλά φλυαρείς ίσως άσκοπα ίσως με νόημα...ποιος μπορεί να το ξερει...
Lay off my back! Get the fuck out of my life! I don't want to know you and I don't give a fuck for you! You were never there for me, your absense has been louder than your few times presense and honey - surprise - it counts! Do the one thing you're good at! Stay away! or I'll make you stay away! Done it before, be sure I can do it again! Got it?

STREET ART HOME MADE!!!!!!!!!!!!

2009-01-31T12:38:00.003+02:00

Καλλιτέχνης ο κανακάρης μου...

Και η υπογραφή του σε εξέχουσα θεση...
Ωραία χρώματα....

ΥΣ. Προς πάσα ενδιαφερόμενη αρχή ο χώρος που χρησιμοποιήθηκε είναι η ταράτσα του σπιτιού μας!

ΚΕΡΝΑΩ ΚΑΦΕΔΑΚΙ..ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ...

2009-01-28T22:19:00.003+02:00

Λοιπόν! Εχουμε και λέμε : Espresso, γαλλικό, ελληνικό, νες...έχουμε και κρύα version! τι να βάλω?
Να'χουμε και το νου μας γιατί οι δουλειές τρέχουν!
Σ'αρέσει? Το φέραμε απ'το Μεξικό, το τοποθετήσαμε σ'αυτή τη γωνιά και είχαμε και τη φαεινή ιδέα
να βάλουμε ένα κεράκι από πίσω το οποίο όταν ανάβουμε κάνει ατμόσφαιρα μοναδική!
Κι άλλα κεράκια..πολλά κεράκια γενικά..και θέση για τα αρωματικά sticks! Υπάρχουν απίθανα αρώματα αλλά προτιμάμε κυρίως opium!
Ο χώρος που περνώ κάμποσο χρόνο αν όχι καθημερινά..πολύ συχνά..Εχω φάει ώρες εδώ πάνω μέχρι να βρω το πώς και το τί...ΟΥχουχουιιιιιι....
Απέναντί μου αγαπημένο σημείο που χαζεύω με αγάπη...και εμπνεομαι....για τα αριστουργήματα(!!!) που αναρτώ!!!!!!!!!!!!
Το δωμάτιο της κόρης...άκρως θηλυκό..φυσικά!
Το χάος των αγοριών...φυσικά πάλι!!!! Ο ένας δη Παναθηναϊκός και ο άλλος Ολυμπιακός....!
...Και μία εκ των πολλών συλλογών τους και κάπου κρύβονται playmobil, άπειρα αυτοκινητάκια, μπατμαν, μπατ μομπιλ, μαρκαδόροι, σφουγγαράκης, λαπ τοπ, mp3, παραμύθια για όλες τις ηλικίες κλπ κλπ κλπ κλπ.....

Έτσι για να γνωριστούμε καλύτερα βρε παιδί μου............

Η ΜΠΕΡΤΑ ΤΟΥ ΜΠΑΤΜΑΝ ΕΙΝΑΙ ΡΟΖ....

2009-01-26T09:01:00.007+02:00

Και ήμουνα που λες η καλή σου στην κουζίνα αμέριμνη και μαγείρευα..Δεν παίζει ρόλο αλλά γίδα κοκκινιστή...Συνόδευα το Βοσκόπουλο σ'ένα άσμα κι έπινα το τσιπουράκι μου ανακατεύοντας και ξάφνου μπαίνει σίφουνας στην κουζίνα ο μικρός μου - θυμίζω ετών 5 -κρατώντας τα δύο πλαστικά ανθρωπάκια της φωτο σε αυτή τη στάση. Και ακολουθεί ο παρακατω εκπληκτικός διάλογος :
-Μαμα μαμά (τέτοια χαρά, είπα ανακάλυψε πως το δέντρο του ακάλυπτου βγάζει αυτοκινητάκια )
ο μπατμαν και ο σπαϊντερμαν είναι γκεϊ!
-Τι εννοείς παιδί μου? (γουρλωμένα μάτια κοιτώντας αλλου μη δώσω έμφαση!)
-Να, ο, τι κάνουν οι άντρες με γυναίκες αυτοί το κάνουν μεταξύ τους. Σεξ ρε μαμά (γελάκι, ματάκια πονηρά)
-Και που το είδες αυτό παληκάρι μου?
-Στην Πολυκατοικία (και αποχωρεί χοροπηδώντας πηγαίνοντας να συνεχίσει το παιχνίδι του)
Και έχω μείνει με την κουτάλα ανα χείρας, ο Βοσκόπουλος έχει σταματήσει να τραγουδά από ώρα και ξαναγεμίζω ένα ποτηράκι τσιπουράκι!
Ευτυχώς δεν τα κρατούσε και στη σωστή στάση!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Και θύμωσα..και νευρίασα..και φυσικά απέκλεισα από την ψυχαγωγία του το συγκεκριμένο..όχι γιατί είμαι ρατσίστρια. Οχι! Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει, να επιλέξει αυτό που του αρέσει και να το απολαμβάνει. Είμαι όμως κι εγώ ελεύθερη ν'αποφασίσω πως δεν θέλω ένα παιδί αυτής της ηλικίας που ακόμα δεν εχει συνειδητοποιήσει - τι να πρωτοπω, τίποτα στην ουσία - να δέχεται την προβολή αυτής της κατάστασης. Ηξερα πως υπήρχε αυτό το στοιχείο στη σειρά αλλά δεν φαντάστηκα πώς θα πέρναγε στο μυαλουδάκι του ή ότι ήταν τόσο έντονα προβαλλόμενο που θα πέρναγε έτσι κιαλλιώς.
Συζητώντας με την νηπιαγωγό την άλλη μέρα μου ανέφερε πως το προηγούμενο επεισόδιο συμπεριέλαβε και λεσβίες και πως το παρακολουθεί για να προετοιμάζεται γιατί πάνε τα παιδάκια στο σταθμό την άλλη μέρα της προβολής και την ταράζουνε σε ερωτήσεις απείρου κάλους.
Πρέπει εμείς οι γονείς να πάρουμε τον απόλυτο έλεγχο και να μην περιμένουμε από καμμια παραγωγή κανένα σεναριογράφο ν'ασχοληθεί με το τί θα'πρεπε να προβάλλεται και τι όχι και σε ποια ώρα. Εγώ θα αποφασίσω τι θα βλέπει, απλώς! Εγώ θα αποφασίσω τι θα του πω για το διαφορετικό, για το φυσιολογικό, πότε θα του το πω και πώς θα του το πω.

Και μην ανοίξω το στόμα μου και για το πώς προβάλλονται ακόμα και τα "φυσιολογικά" και τα πηδήματα μεταξύ ετερόφυλων! Αντε, γιατί ήταν το περιστατικό τώρα που έτυχε και επικεντρώθηκα σ'αυτό και δεν αναφέρθηκα σ'αυτά. Αντε!

Βέβαια "Είναι κάτι παιδιά που δεν γίνονται άντρες..." πολύ μεγάλο θέμα ανεξάντλητο, μα εγώ αναφέρομαι σε μια συγκεκριμένη παράμετρο, για το πού, πότε και πώς προβάλλεται..

Αυτά πρωί πρωί (Ασχετο, η γίδα έγινε εκπληκτική! κι έβρασα και το ρυζάκι μες το ζουμάκι Ασε σου λεω πανικός έγινε)

Δεν έχω λόγια...

2009-01-24T15:23:00.009+02:00

Είναι απ'τις φορές που δεν βρίσκω τις λέξεις...
Είναι απ'τις φορές που δεν μου βγαίνουν οι προτάσεις..
Είναι απ'τις φορές που νοιώθω συγκίνηση..αγάπη.. μια τόση ζεστασιά....
κι ας μην έχουμε "ειδωθεί"...είναι τόσα πολλά που έχουμε μοιραστεί..
τόσα δικά μας που εχουν "ειπωθεί"...
Ενα μεγάλο ευχαριστώ στην γλυκιά μου Αλικη...
Ενα μεγάλο ευχαριστώ στην γλυκιά μου Ολγα..
για τουτη την απονομή...
Ενα μεγάλο ευχαριστώ σε όλη μου την συντροφιά...

Το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής:
«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες.
Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!»

Proximidade is described as follows:'This blog invests and believes in PROXIMITY - nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers!'This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites. You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.

As I have to choose only eight, the Proximidade Award goes to:
Καθώς έχω μόνο οκτώ να επιλέξω, απονέμω το βραβείο με τη σειρά μου στους:

....Δεν νομίζω πως μπορώ να επιλέξω...όλοι για έναν ξεχωριστό λόγο ο καθένας αξίζουν αυτό το βραβείο..όλοι σας που βρίσκεστε εδώ μαζί μου...οπότε εγώ το απονέμω με τη σειρά μου...σε όλους σας...κι ας παραβαίνω τους κανόνες...είναι αυτό που μου βγαίνει...

Θα'ρθεις μαζί μου να σε πάω κάπου? Σε μερη που είδα και περπάτησα?

2009-01-18T19:23:00.012+02:00

Σαν παλαβά παιδιά που είμαστε λοξοδρομήσαμε "λιγάκι" και βρεθήκαμε στην Βέροια!!!!!!!!!!!
Στις υπέροχες Πηγές του Αγ.Νικόλάου στη Νάουσα..........
Υπέροχα νερά....Υπέροχες εικόνες..........
Η διαδρομή μας δύσκολη λόγω ομίχλης αλλά ευτυχώς δεν κρατούσε πολύ....
Κι όταν χανόταν χορταίναμε εικόνες σαν κι αυτή.....
Ο Όλυμπος στητός και περήφανος..........
Στο Λιτόχωρο χαζεύοντας τον Όλυμπο κάναμε ένα λουκούλειο γεύμα στο υπέροχο εστιατόριο "Εν Ολύμπω" το οποίο συνιστώ ανεπιφύλακτα..........
Γυρίσαμε προς τα μέρη μας........Στον συννεφιασμένο Βόλο......
Ναι, ήταν αρκετά πρωί όταν φτάσαμε στην πόλη........
.....και να'μαστε στο χωριό μας........
....δεν είναι κι άσχημο..........
...ο Πτελεός....κοντά μας.......
...και μετά ζεστά βράδυα γεμάτα θαλπωρή και γλυκιά κουραση...χαλάρωση μπρος τις φλόγες που χορεύαν..........
..Ξεκούραστη, ήρεμη βόλτα και απεικόνιση των λουλουδιών που ειχαν φυτρώσει στο οικόπεδό μας..........
..........κι άλλο λουλουδάκι.........
............κι άλλο ένα.........
.........πάρα πολλά λουλουδάκια..........ήταν κι οι βροχές..........ευτυχώς τα φιδάκια κοιμούνται.......
Η αχλαδιά μας ξεκουράζεται για να μας χαρίσει πάλι μπολικα αχλαδάκια το καλοκαίρι..........
...........και ο δρόμος του γυρισμού.........κι αυτός....υπέροχος........

Οσο προετοιμασμένος κι αν είσαι..

2009-01-14T20:47:00.003+02:00

Τελικά, ακόμα και αν έχεις αποδεχθεί πως κάποιος άνθρωπος σε απογοήτευσε και θα συνεχίσει να το κάνει, ακόμα και αν είσαι συνειδητοποιημένος πως απλά θα τον ανέχεσαι και μαζί μ'αυτόν και όλα αυτά που σε ενοχλούν, σε τρελαίνουν, δεν παύεις να ξαφνιάζεσαι, ν΄απορείς όταν έρθεις αντιμέτωπος γι αλλη μια φορά. Αυτό που έχει αλλάξει είναι πως περνάει γρήγορα, σχετικά αδιάφορα.. Τώρα θα μου πεις πως δεν υπάρχει λόγος ν'ανέχεσαι και να υπομένεις ανθρώπους που δεν θες. Υπάρχει το ελαφρυντικό ότι είναι πολύ μακρυά και οι επαφές, οι ουσιαστικές τουλάχιστον, είναι σπάνιες, συν το ότι η σχέση αίματος είναι στενή αρκετά και απ'το να'μαι σε διαρκή διαμάχη και ρήξη που είναι ιδιαίτερα ψυχοφθόρο για μένα, προτιμησα το δρόμο της αποδοχής. Με απόλυτα ξεκαθαρισμένες θέσεις κι απόψεις για το που στέκομαι και το που στέκεται. Μα ρε παιδί μου η επιπολαιότητα, η ανοησία δεν έχουν ηλικία, δεν έχουν όριο, πάντα βρίσκεται κάτι καινούριο που σε κάνει να λες..Μα είναι δυνατόν?...αλλά με ηρεμία πια...μήπως αυτό είναι χειρότερο τελικά?

Αχ αυτές οι Δευτέρες....

2009-01-12T10:42:00.005+02:00

Αχ αυτές οι Δευτέρες! Δεν έχω όρεξη καθόλου και για τίποτα! Το τίποτα φυσικά αναφέρεται σε δουλειές έτσι?Ό, τι μπορείς να κάνεις τώρα λέει, ας το για αργότερα για να'χεις! Πω πω...Είναι και ο καιρός μουχλούδικος..Που να τρέχεις... Λέμε να την κάνουμε το Σαββατοκύριακο. Δεν είναι κι ασχημη ιδέα. Να πάμε ν'αράξουμε δίπλα στο τζάκι, ν'αλλάξουμε παραστάσεις...Σκεφτόμουν πως θα'πρεπε να πάρω μια εικόνα, ξέρεις απ'αυτές που σε μαγεύουν, σε ταξιδεύουν και να τη δώσω να μου την κάνουν εσωτερικό τεντόπανου! Ακου τώρα!!!!!!!! Και να βγαίνω στην βεράντα μου, να κατεβάζω την τέντα και να βλέπω ας πουμε εικόνα απ΄το Νυμφαίο, ή το Πήλιο, ή την Καστοριά, ή τα Βαρδούσια..κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Οφείλεις να παραδεχτείς δεν είναι και τελείως παράλογη ιδέα, μόνο που δεν έχω τέντες! Μια που είπα Πήλιο, θα πεταχτούμε κι από κει. Μια επίσκεψη στο Χάνι του Ζήση {που αλλού, στα Χανια}, λέει. Χμμμ. Ναι, ναι και να πάρω και κανένα γλυκό του κουταλιού φιρίκι και τσιτσίραβλα που τρελαίνομαι!Αααχχχ καλά όλα αυτά αλλά σε λίγες μέρες! Τι'ναι και τούτο!
Ονειροβατώ μες τα δωμάτια του σπιτιού, ονειροβατώ στον δρόμο, στο παράθυρο χαζεύω, ζαχαρώνω τα χιόνια στις ειδήσεις, κοιτάζω τον ουρανό και πετάω, ανοίγω τα χέρια μου ν'αγκαλιάσω τα σύννεφα, ν'αγκαλιάσω τον κόσμο όλο, αγαπάω, αγαπάω εσένα, εμένα, εμάς, τους ανθρώπους γύρω μου. Θέλω μόνο να χαμογελάω, να γελάω.....! Τελείως ονειροπαρμένη - αλλοπαρμένη, όπως θες πες το, είμαι τούτον τον καιρό!

Θα'θελα..

2009-01-09T09:55:00.002+02:00

Θα'θελα να περπατούσα στα μονοπάτια ενός καθάριου βουνού.......

Θα'θελα ν'ανακάτευα με τα βήματά μου τα πεσμένα βρεγμένα χρυσά φύλλα..

Θα'θελα ν'ανάσαινα το άρωμα της βρεγμένης γης...

Θα'θελα ν'αντίκρυζα το απέραντο τ'ουρανού χωρίς εμπόδια....

Θα'θελα μ'αφύλακτο το πρόσωπο να νοιώθω τις παγωμένες σταγόνες της βροχής....

Θα'θελα να μπορώ να χαϊδέψω με το βλέμμα μου τις πηγές που αναβλύζουν ανάμεσα στα περήφανα δέντρα.......

Θα'θελα να μπορώ ν'αφουγκραστώ τα τραγούδια του ανέμου που φτιάχνει καθώς περνά βιαστικός ανάμεσα σε χαράδρες και όρη.....

Θα'θελα να'μουν εκεί σήμερα.....

Διάδρομος...αυτός ο άγνωστος....

2009-01-07T20:41:00.011+02:00

Έχω ένα θεματάκι και έτσι θέλω να το μοιραστώ ρε παιδί μου, να φύγει από μέσα μου δηλαδή. Εντάξει, οι περισσότεροι πήραμε κανα δυο κιλάκια τις γιορτές. Είναι ανάγκη να με κοιτάει έτσι δηλαδή? Με ποιον τα'χω? Μ'αυτόν τον τύπο, που δεν τον ήξερα κι από χθες να πεις, που τοποθετήθηκε ακριβώς απέναντι από το κρεβάτι μου και με αντιμετωπίζει του τύπου "κούνα τον κ...ο σου να γυμναστείς που κάνεις δυο ώρες ζάπινγκ" κι εγώ φυσικά του γυρνώ επιδεικτικά τα μούτρα, τρώω και μερικά κροκεράκια και τα μασουλάω επιδεικτικά. Ξέρεις τώρα πόσο σπαστικό είναι αυτό το κρατσ κρατσ! Ε μα πια! Εντάξει, τώρα θα με πεις και υστέρω αλλά τα χρόνια περνάνε, δεν είναι θέμα των κιλών, παίζει και το θεματάκι να είναι τα οπίσθια σε μια αξιοπρεπή θέση, να μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων μαζί με άλλα σημεία, να μην κρεμάσουν τα χεράκια που τα'χω τρελλάνει στο πιάσιμο τσεκάροντας που στο τέλος θα κρεμάσουν απ'το τράβα τραβα. ΑΛΛΑ! Δεν μου αρέσει, δεν θέλω! Αρνούμαι! Οταν παλιά έπαιζα το μπασκετάκι μου, και σε ομάδα παρακαλώ, αποφάσισαν οι γονείς μου να με σταματήσουν για να διαβάσω λεει! Πώς! Βεβαίως! Άρχισα το κάπνισμα μετά από λίγο και έπαιζα μπάσκετ στα ανοιχτά γήπεδα της περιοχής! Δεν μου αρέσει η αεροβική άσκηση! Μου αρέσουν τα βάρη αλλά βαριέμαι! Μου αρέσουν τα παιχνίδια στις αλάνες αλλά για ευνόητους λόγους δεν γίνεται. Βλέπω τον άντρα μου να τρέχει χλμ, να ιδρώνει και προσπερνάω κάνοντας ελιγμούς που θα τους ζήλευε και ο Μελισσανίδης και κάθομαι στο pc μου! Μπορώ να περπατήσω χλμ εξερευνώντας άγνωστα μέρη, σε ταξίδια πχ αλλά όχι πάνω σ'αυτό το πράμα! Και να παίξω και βόλεϋ (μέσα στη θάλασσα τα πόδια όμως γιατί ζεσταίνομαι), γενικά να'χει και το χαβαλέ του το περί εκγύμνασης.

Το καταλαβαίνει πάντως ότι δεν το χωνεύω! Αν μου τάξει κάτι.... Α τώρα που το'πα θυμήθηκα..έχεις δει άνθρωπο να τάζει στον εαυτό του γλυκό αν καταφέρει να τρέξει για λίγο?!!!!! Σίγουρα δεν λειτουργεί ακριβώς έτσι! Και ρώτησα μια κουφάλα ένα διαιτολόγο "Καλέ μου ποιες τροφές πάνε και κάνουν κοιλίτσα να τις αποφεύγω?" και μου λέει ο απίστευτος "Το αλκοολ και τα γλυκά" Γιατί χρυσέ μου? Δεν μπορούσες να πεις δηλαδή τις φακες και το σπανακόρυζο? Δεν το κατάλαβα! Και παρεξηγήθηκε κιόλας γιατί του είπα τι σαβούρες τρώω και δεν είχα την ανάγκη του! Πω πω ένας προβληματικός που ήταν.. Τι έλεγα? Α ναι.Χμμ αν μου'ταζα ένα συνολάκι? Όχι, μπόλικα απ'αυτά. Αν μου'ταζα ένα τρίωρο στον Hondo με πιστωτική? Αυτό κάτι μου κάνει! Είδες που συζητώντας βρίσκεις τη λύση? Τέλειο! Κι αντε τώρα μετά από τόσο σνομπάρισμα να τον σιροπιάσω μη με σαβουρώσει πουθενά...Κάτι θα βρω...Είναι όμως αντιπαθέστατος, έτσι? Αχ αυτή η ρημάδα η φυσική κατάσταση! Δε θα βγει σε χάπια? Που θα πάει? Η εκδίκηση της μελαγχροινής τότε! Αλιμονό σου παλιοδιάδρομε! Τέλος πάντων, είπαμε...από Δευτέρα...έτσι?

HAPPY NEW YEAR!!!!!!

2008-12-31T19:23:00.003+02:00

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ
ΑΝΤΑΠΟΔΙΔΩ ΤΙΣ ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΕΥΧΕΣ ΣΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΑΝ..
ΧΙΛΙΕΣ ΜΑ ΧΙΛΙΕΣ ΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΛΙΓΕΣ ΛΕΩ..
ΕΙΘΕ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΦΕΡΕΙ Ο,ΤΙ ΛΑΧΤΑΡΑΤΕ
Ο,ΤΙ ΠΟΘΕΙΤΕ,
Ο,ΤΙ ΠΟΤΕ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑΤΕ,
Ο,ΤΙ ΠΟΤΕ ΖΗΤΗΣΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΦΤΩΧΑ...
ΣΑΣ ΣΤΕΛΝΩ ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΟΡΤΙΝΑ ΦΙΛΙΑ

....ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΤΑ ΠΗΡΑΜΕ ....... ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΜΑ......

2008-12-20T20:23:00.012+02:00

Υπέροχη παράσταση! Το'χει το παιδί..Τι να λέμε τώρα...

Υπέροχη και η πλατεία όπως την έφτιαξε ο δήμος μας για τα παιδάκια για τις γιορτές!

ΚΑΛΗΜΕΡΟΥΔΙΑ!!!!!!!!!

2008-12-17T11:06:00.003+02:00

Καλημεεερααα! Τι κάνεις?
Όμορφη, μελαγχολική μέρα....
Εχω δουλίτσες μπόλικες σήμερα..
Πρέπει ν'ανέβω Αθήνα και δεν θέλω για να μην δω...Αλλά τι να κάνουμε... Πρέπει.. Να πάω το παιδι στον ορθοδοντικό, να πάω κι απ'το "Εθνος" να πάρω ένα cd που μας λείπει...
Κι αντε με το καλό το απόγευμα είναι η γιορτή του Billako μου για τα Χριστούγεννα στο Νήπιο όπου φορτωμένη με μηχανές, κάμερες θα παρακολουθώ συγκινημένη το θεατρικό προσπαθώντας να αποθανατίσω την κάθε στιγμή! Αυτάάά...
Να έχεις μια πολύ όμορφη μέρα...
Λες να βρέξει?....

Γιουπι για για Γιουπι Γιουπι για....Γιορτάζουμεεεε!!!

2008-12-15T10:14:00.003+02:00

14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2002 Μωρό μου, φως μου, ανάσα μου, ζωή μου, άντρα μου, αγγελέ μου, αυτή την υπέροχη μέρα γίναμε ένα.............Τι ωραία που είχαμε περάσει. Με λίγους αγαπημένους φίλους, την οικογένειά μας. Πόσο γελούσαμε..Σε λατρεύω καρδιά μου.......Πρωτότυπη μαρουλότουρτα για μας ψυχή μου αφού δεν προτιμάς τα γλυκάκια. Χρόνια μας πολλά πολλά πολλά ακόμα και ευτυχισμένα. Ελα έλα, δεν είναι απειλή!! Υπόσχεση είναι!!! χιχιχιχιχιχιχιχι
_____________//_________________//______________

ΔΕΥΤΕΡΑ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2003 Ζουζουνάκι μου, ψυχουλίτσα μου, καρδουλίτσα μου, μπεμπέ μου, σαν σήμερα σε έφερα στον κόσμο, σαν σήμερα σε φέρνανε σ'ένα πυρεξάκι και σε κρατούσα πρώτη μέρα αγκαλιά μια σταλίτσα μωράκι. Χρόνια σου πολλά καρδουλα μου, Γερό και δυνατό και ευτυχισμένο να είσαι στη ζωή σου Billy μου. Σε λατρεύω νινί μου.

Πάμε μια βόλτα ρε παιδιά να πάρουμε λίγο καθαρό αέρα...

2008-12-12T19:38:00.022+02:00

Πανέμορφη, υπέροχη Καστοριά. Πραγματικά ερωτεύτηκα αυτήν την πόλη...
Η εικόνα της Καστοριάς όπως την βλέπαμε από το δωμάτιο που είχαμε στον υπέροχο ξενώνα "Aeidrosos Cloe" λίγα χλμ έξω από την πόλη. Τόσο φιλόξενοι οι άνθρωποι εκεί που μετά από λίγο ένοιωθες μέλος της οικογένειάς τους.....
Δείτε τον Λημναίο Οικισμό όπως έχουν κάνει την υπέροχη αναπαράστασή του. Χρονολογείται το 5.500 π.Χ.και είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακός...

Όταν ξημέρωσε η μέρα μετά από πολλή βροχή αντικρύσαμε αυτήν την εικόνα...
...και μετά από λίγη ώρα αντικρύσαμε αυτήν την εικόνα...
...και μετά αυτή...αλήθεια δεν χορταίνουν τα μάτια σου, η ψυχή σου, τόση ομορφιά...
Επισκεφτήκαμε και τις Πρέσπες με πολλή πολλή βροχή που δεν μας πτόησε καθόλου μπορώ να πω. Ισα Ισα τα έκανε όλα ακόμα πιο όμορφα, μελαγχολικά ειδυλλιακά...

Κοίτα! Εκεί μες τις καλαμιές..Εκεί εκεί...Το βλέπεις?
Να'το καλέ! Ενα παπάκι! Που πας παπάκι με τέτοιο καιρό? Όπου κι εμείς να μου πεις...
Ω ναι! Το περπατήσαμε όλο! Εκεί να σ'έχω: Ομπρέλα, βροχή, κουνάει, γλυστράει, φυσάει!!!
Με τα πατζάκια ανασηκωμένα - απίστευτη λασπη - συνεχίσαμε να περπατάμε - τσαλαβουτάμε - για να βρούμε τον Αγ. Αχίλλειο και μάλλον άξιζε τον κόπο, ε?

Μου άρεσε πολύ και το εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου...είναι ιδιαίτερο..μπορεί κι εγώ να τα'βλεπα όλα τόσο ωραία..
Το Λιμνοχώρι το βρήκαμε στη διαδρομή της επιστροφής μας και το καταγράψαμε ως υπέροχο και αυτό...
Και εδώ με χτύπησε ο μεγάλος έρωτας, ο κεραυνοβόλος, που είπα Τέλος! Θα Μείνω Εδώ! Δεν Πάω Πουθενά!!!!!!!!!! Το ένα και μοναδικό και ανεπανάληπτο Νυμφαίο........

Παγωμένος αέρας έφερνε νιφάδες χιονιού..Δεν ξέρω από που..Χανόσουν..σε μια άλλη διάσταση..Βρισκόσουν σ'έναν άλλο κόσμο..γαλήνιο...μαγικό..Ναι αυτή είναι η λέξη που το περιγράφει..μαγικό...
Από τις ωραιότερες βόλτες της ζωής μου..........

Για πες..γιατί εγώ..τι να πω..

2008-12-11T19:18:00.005+02:00

Σήμερα, τα παιδιά ενός λυκείου εδώ στα δυτικά προάστια έκαναν κατάληψη. Ο σύζυγός μου εργάζεται σ'αυτό το σχολείο και αφού το είχαν κλείσει τα παιδιά γύρισε σπίτι και συζητούσαμε το πόσο καλά κάνουν να υψώνουν τις φωνές τους, τις διαμαρτυρίες τους, να μην σωπαίνουν.

Ελα όμως που τον ειδοποίησαν πως το σχολείο δόθηκε προς το μεσημέρι και δεν τελεί πια υπό κατάληψη γιατί τους υποσχέθηκαν πως αύριο θα τα πάνε εκδρομή!!!!!!!!!!!!!!!

Τώρα..πώς να το δει κανείς αυτό..για πες..

ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ..

2008-12-09T22:34:00.010+02:00

....Ύστερα από τα γεγονότα ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Μένιος Κουτσόγιωργας υπέβαλλε την παραίτησή του, την οποία ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου δεν έκανε δεκτή. Στις 26 Νοεμβρίου του 1985 η 17 Νοέμβρη, σε αντίποινα για τη δολοφονία του Καλτεζά, επιτέθηκε με βόμβα σε κλούβα των ΜΑΤ κοντά στο Χίλτον, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ένας αστυνομικός και να τραυματιστούν δεκατέσσερις.^[5]

O Μελίστας καταδικάστηκε πρωτόδικα σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση με αναστολή και σε δεύτερο βαθμό αθωώθηκε στις 25/1/1990 από το Εφετείο, με δικηγόρο τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο^[6] καθώς του αναγνωρίστηκε ως ελαφρυντικό το ότι ήταν "εν βρασμώ ψυχής". Η αθώωσή του προκάλεσε νέα σοβαρά επεισόδια με κατάληψη του Πολυτεχνείου από δυνάμεις της αριστεράς και αναρχικούς...."ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ"

Κλιμακώνεται η ένταση σε διάφορες περιοχές της χώρας μετά την κηδεία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, που έγινε στο νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου. Σύμφωνα με καταγγελίες, στο Παλαιό Φάληρο, αστυνομικός της ομάδας Ζήτα «άδειασε» το όπλο του πυροβολώντας στον αέρα. Εντολή για έρευνα προκειμένου να διευκρινιστούν οι συνθήκες υπό τις οποίες αστυνομικός πυροβόλησε έδωσε το αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας. "ΝΕΑ"

Και μιας κι έχει μπάλα, να τα πουμε λιγάκι!

2008-11-27T22:13:00.008+02:00

Λοιπόν, μιας κι έχει μπάλα, και χάνω και το Grey's Anatomy (***#$*;#***) άντε , βάλε ένα ποτάκι (όχι καφέ παιδί μου τέτοια ώρα) να σου πω για τις δύο τελευταίες μέρες τις ατυχίες, τύπου τα νεύρα μου κρόσσια, που τις τραβάω όπως η πορτοκαλάδα την σφήγγα! Ξεκινάω από χτες. Εχτές είχαμε ρ/β στην ορθοδοντικό στις 15.30 το μεσημέρι. Καταφέρνω και το κάνω νωρίτερα και ξεκινάμε τι ωραία τι καλά και χαλαρά. Παρκάρω κάπου Θηβών και Ιερά Οδό γιατί παρακάτω και με ποδήλατο να πας δεν θα βρεις να το παρκάρεις. Ποδαράτοι λοιπόν για τον Εσταυρωμένο να πάρουμε το μετρό και σε 10΄να'μαστε στη στάση Ευαγγελισμό. Χάζευα και τις βιτρίνες σταμπάρωντας στα γρήγορα σε στυλ : να φροντίσω να'ρθω, υπέροχο το φορεματάκι -. Μπαίνουμε στο μετρό (υπέροχο μεταφορικό μέσο-δε φταίει) περί τη στάση Ελαιώνας λοιπόν συνειδητοποιώ με απίστευτη φρίκη πως έχω αφήσει την πανοραμική του παιδιού στο πίσω κάθισμα του αυτ/του το οποίο βρίσκεται εκεί που το άφησα φυσικά. Τι να περιγράψω τι ν'αφήσω. Που κατεβήκαμε και πήραμε το μετρό προς τα πίσω, άφησα τα παιδιά κι έκανα κατοστάρια μπρος πίσω γιατί πέρασαν κι όλα τα σενάρια περί απαγωγής παιδιών απ'το μυαλό μου? Που μου κοβόταν η αναπνοή απ'την τρεχάλα και σιχτίριζα που τον διάδρομο στο σπίτι αντί να τον έχω για φυσική κατάσταση τον έχω να κρεμάω τα σιδερωμένα? Αντε και φτασαμε κάποτε, να πάω στον ευαγγελισμό να δω μια θεία, να πάνε αυτά στη γιατρίνα, να πάω να τα πάρω, να μου πει ότι πρέπει να βγούνε μια τετράδα φρονιμήτες μονοκομπανιά. Να μην σε πρήζω καταλήξαμε στις 17.00 στο σπίτι με μένα κατάκοπη να ακυρώνω την εκδήλωση της Τετάρτης γιατί δεν θα μπορέσω να πάω. Πάει και το γαρύφαλλο! Ααα έχει κι άλλο. Μη μου φεύγεις! Πάω Εθνική Τράπεζα πρώτη φορά έχω να πω και δεν ντρέπομαι καθόλου γιαυτό. Δεν την πάω αυτή την τράπεζα ρε παιδί μου. Σήμερα παίχτηκε το περιστατικό. Πάω λοιπόν κακιά μου μοιρα να καταθέσω προκαταβολή για ένα ξενοδοχείο γιατί το αλλο ΣΒΚ την κοπανάω (αυτό είναι άλλη συζήτηση!). Νουμεράκι 83 στο πινακάκι, νουμεράκι 130 εγώ στο χεράκι! Αράξαμε εκεί - αφού περάσαμε τις δυο πόρτες έχει η ζωή για να μας φωτογραφίσουν- και περιμέναμεεεε. Χτυπάει ένα κινητό. Κάτι ντριν ξεκούδουνα. Το κινητό σας μου λέει ένας από τους συμπαθέστατους ηλικιωμένους που κατακλύζουν την τράπεζα. Οχι, του λέω, δεν είναι το δικό μου. Αμ δε! Ξαφνικά από το κινητό μου χάθηκαν ήχοι, φωτογραφίες, εικόνες, βίντεο. ΟΛΑ. Εκτός από τις Επαφές! Ελα ρε! Πάλι καλά! Και αφού φτάνω στο ταμείο μετά από καμμιά ώρα μου λεει: Α έχετε λάθος το λογ/μό. Εχει ένα νούμερο παραπάνω. Αφού δεν σωριάστηκα εκείνη την ώρα με το μαλλιά όρθια, πάλι καλά. Ευτυχώς, να'ναι καλά, μάντεψε πως ένας άσσος στη θέση που ήταν προφανώς ήταν κάθετος και τη γλύτωσα. Αυταααααά. Πω πω πώς περνάει η ώρα..σ'ευχαριστώ που μ'άκουσες..θες άλλο ποτάκι? Όχι? Πας για ξεκούραση? Στο καλό..τα λέμε..

Υπέροχες.... σαγηνευτικές......... απόλυτα θηλυκά....Γυναίκες

2008-11-26T11:05:00.004+02:00

Ποιος να'σαι άραγε?

2008-11-24T21:05:00.005+02:00

Οδηγώ και χαζεύω το μπροστινό αυτοκίνητο καθώς έχουμε σταματήσει στο φανάρι. Και αναρωτιέμαι αν αυτός ή αυτή που το οδηγούν είναι κάποιος απ'τους φίλους που έχω εδώ.
Βρίσκομαι στο σινεμά και χαζεύω τα πρόσωπα γύρω μου. Και αναρωτιέμαι αν κάποιος απ'όλους αυτούς είναι κάποιος από τους φίλους που έχω εδώ.
Πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να δώσει εικόνα στα γραμμένα λόγια. Έτσι σαν παιχνίδι. Τι χρώμα μάτια να έχει..αν είναι ψηλός/ή, ξανθός/ιά ή μελαγχρινός/ή.. Και καποια στιγμή αφού έχω παιδευτεί αρκετά τα παρατάω. Σκέφτομαι πως δεν έχει σημασία.
Έλα όμως που ήρθε μια πρόσκληση από τον υπέροχο Γιάννη Φιλιππίδη για την παρουσία του βιβλίου του "Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι "αχ"" σε μία υπέροχη όπως ακούγεται εκδήλωση!
Και λέω τώρα. Να το βάλω το ταμπελάκι ή να κρατήσω το γαρυφαλλάκι? Και φαντάζομαι τα βλέμματα όλων μας καθώς θα ψάχνουμε ποιος είναι ποιος..συγκρατημένα αλλα και επίμονα να ρωτάνε όπως θα κοιτάνε "Ποιος να'σαι άραγε?"

It's a sleepless night.........

2008-11-22T19:05:00.007+02:00

Νύχτα χωρίς αστέρια, κεριά αναμμένα για λίγο φως, θες να πιεις μια γουλιά και καθώς φέρνεις το ποτήρι στα χείλη σου το βλέμμα σου καρφώνεται στα δυο παγάκια που στριφογυρίζουν, φιλιώνουν, χωρίζουν, ξανασμίγουν.
Απομακρύνοντας το ποτήρι κρατάς την εικόνα. Νοιώθεις δυο χέρια ζεστά να σ'αγκαλιάζουν μα δεν είναι κανείς εκεί. Ενα χέρι ακουμπά το πρόσωπό σου κι εσύ γέρνεις να το συναντήσεις μα δεν είναι κανείς εκεί. Η ματιά σου ακόμα ασάλευτη. Ακούς γέλια, κουβέντες, βήματα, δεν είναι κανείς εκεί. Ούτε εσύ.
Ανάβεις τσιγάρο. Δυο λέξεις γραμμένες με τον ίδιο τρόπο, γλυκά ειπωμένες, ένα όνομα, η χροιά μιας φωνής, όλα μαζί έδωσαν τα χέρια και πήραν το σχήμα του προσώπου του. Εκείνου. Του καλύτερού σου φίλου. Εκείνου που του μιλουσες κι αλάφρωνε η ψυχή σου, εκείνου που καθόταν κουρνιαστά σιμά σου και του σκούπιζες τα δάκρυά του και συντρόφευες το γέλιο του. Ήταν παραίσθηση? Ήταν η προβολή της δικής σου ανάγκης? Ίσως δεν έχει σημασία πια. Ίσως η αξία του να περιορίζεται στο ότι απλά υπήρξε στη ζωή σου. Αλλάξατε. Όλα αλλάζουν. "..χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε...". Ίσως. Πίνεις και την τελευταία γουλιά. Το ποτήρι σου είναι άδειο πια. Αποτραβάς τη ματιά σου. Κοιτάς γύρω σου. Όλα είναι εκεί. Το τώρα είναι εκεί. Εσύ είσαι εκεί.
Αυτό έχει σημασία. Βγήκε κι απόψε το φεγγάρι....

"Στις μεταμεσονύχτιες στράτες περπατάνε αποσταμένοι οι έρωτες και οι γρίλιες των παραθύρων εστάξανε τον πόνο που κρατάνε"

2008-11-19T21:49:00.014+02:00

Περπάτησες σε μέρη απόλυτης μοναξιάς, κούρνιασες σε νύχτες εκκωφαντικής σιωπής, μα ένοιωθες προστατευμένος, ένοιωθες αγγέλων φτερούγες να σε τυλίγουν και να σε νανουρίζουν στη ζέστη τους........
Βρέθηκες να πέφτεις στο κενό δίχως ούτε ένα χέρι να κρατηθείς, μια αγκαλιά να σε σταματήσει, μα ένοιωθες ελεύθερος ανασαίνοντας τη δροσιά της βρεγμένης γης, ένοιωθες σα σε γιορτή, πετούσες.......
Αισθάνθηκες παγωμένος, θέλησες να πάρεις μαύρη μπογιά να καλύψεις τον καμβά της ζωής σου, να μην βλέπεις πια, μα ένοιωθες πως το λευκό σε πληγώνει τόσο γιατί είναι στ'αλήθεια το χρώμα της ψυχής σου που έχανες σιγά σιγά.........
Τις γροθιές σου χτύπησες σε τοίχους ουρλιάζοντας από απόγνωση και φρίκη μα ένοιωθες να παλεύουν μέσα σου φωνές όμοιες με κύματα θεριεμένα να λογικέψουν το νου, να τιθασεύσουν το συναίσθημα τ'αγριεμένο...Πόσες μα πόσες φορές θέλησες να φύγεις, κι έφευγες, μα ένοιωθες πως η φυγή δεν σου ταιριάζει, και ξαναγύριζες...πάντα ξαναγύριζες...
Κι έφευγες...και ξαναγύριζες..γιατί ένοιωθες πως καπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά που σε συνθλίβουν, υπάρχει φως...πάντα υπάρχει φως..κάπου εκεί έξω..αρκεί να σηκώσεις τα μάτια σου και θα το δεις..εκεί...